Van harte gefeliciteerd!

Speciaal voor oma na een extreem vermoeiende busrit van 33 uur (!!) een berichtje met:

Van harte gefeliciteerd met uw verjaardag!
We denken hier heel veel aan u, maar dat kan ook bijna niet anders, want we zien per dag wel een paar honderd keer sprekende kopieen van u voorbij komen! Heel veel liefs van ons vanuit een ver Bukittinggi!

(Over de busreis: TE lang, TE heet, en nu in een TE duur hotel aan het bijkomen. Wegens een TE langzame interverbinding verder geen nieuws, maar dat komt spoedig. Voor nu: welterusten van wij-die-de-verdere-dag-lekker-in-bed-doorbrengen)

Orang belanda gila

Indo: 'Mau kemana?'
Ik: 'Bandarlampung?'
Indo: 'Bandarlampung, aaah...ok'
Ik: 'Berapa?'
Indo: 'Apa?'
Ik: 'What?'
Ik: 'How much to Bandarlampung?'
Indo: 'Apa? Bahasa Indonesia?'
Ik: 'Sedikit..'
Indo op dreef: 'Oh, bladieblabla dua orang bawang putih *onverstaanbaar*'
Ik: 'Apa? Saya tidak mengerti!'
Indo nog meer op dreef: *langzamer* 'Blablaoelaoela ja ja Bandarlampung'
Ik: 'Eh....ok?!'
Frustrerend om te lezen? Mooi, dan heb je het begrepen! Naar Pasir Putih KOMEN bleek vrij simpel (in een busje met twee tieners van een jaar of 17 zonder rijbewijs en met heel harde foute muziek, maar wel gezellig), maar over de onderhandeling voor de terugrit hebben we net zo lang gedaan als over de rit zelf. Vandaag stond snorkelen op het programma en in onze folder stond -zo leek het- een best aardig strand. Waarschijnlijk hadden ze voor de foto de halve kilo zeewier per 10 liter water en alle chipszakken weggehaald, want dan ziet het er nog best aardig uit. Maar zoals vandaag, zo zonder een enkel zonnetje was het troebele aangezicht waar wij vandaag aankwamen op z'n zachtst gezegd wel een beetje een domper. Toen we in het water lagen met onze snorkels begrepen we het gegrinnik van de mede-relaxende bevolking: In dit water zou je nog geen haai op 10 centimeter afstand zien aankomen.
Ikzelf voelde me ietwat oncomfortabel toen ik alle aanwezige vrouwen (= weinig) totaal aangekleed te water zag gaan. Daar zat ik dan, met m'n bikini nog onder m'n kleren aan. Iedere beweging die ik maakte werd geregistreerd. Dus na 10 minuten verkrampt zitten boodt L. mij een redding aan. Hij ging een stukje lopen en kwam terug met een knalblauwe surfbroek met witte bloemen erop. Vanaf dat moment voelde ik mij echt de main attraction. Volgens mij had ik net zo goed in bikini kunnen rondlopen -dan had ik mij in ieder geval nog een stuk aantrekkelijker gevoeld. Ook L. had even geen trek in 'Hello Mista!', of andere soortgelijke aandacht vandaag en na een rondje zwemmen gingen we proberen rustig aan de kant weer op te drogen. In gezelschap van 50 vliegen en mieren en in vrij 'koele' temperaturen zonder zonnetje lukte dat maar matig. Uiteindelijk hadden we het allebei wel gezien en besloten we een busje naar het hotel te pakken. Bleek niet zo makkelijk. Een hoop misverstanden en chauffeurs die ons gigantisch probeerden af te zetten, waar we uiteraard niet intrapten maar waar vooral L. even behoorlijk pissig van werd. We zijn dan wel Belanda's maar we zijn toch echt niet gila (= gek). Een meneertje wilde ons helpen maar hij sprak maar matig Engels en dat werkte vooral alleen maar gigantisch op onze zenuwen. We begrepen hem niet en hij begreep duidelijk ook niet wat wij wilden. Oplossing: gewoon weglopen.
Na enkele kilometers onze onderhandeling weer opnieuw gestart (zie hierboven) en zowaar voor een redelijke prijs (4000 rupiah meer dan op de heenreis) voor de deur van ons hotel afgezet. Zometeen gaan we daar weer heen voor onze tweede afspraak met meneer Saluttin van vandaag. Hij heeft -hoe fantastisch- onze buskaartjes voor onze reis al gekocht. Dit bespaart ons heel veel werk en we hopen dat hij ons straks gaat vertellen hoe we bij de busterminal moet komen of ons misschien zelfs wel een stukje zal begeleiden. En nee, dan zal ik ECHT een dagje niet internetten... beloofd! Tot -waarschijnlijk- zondag!

Horse-riding?

Wat een genot om na een vermoeide warme dag nu in het internetcafe allemaal leuke weblogreacties tegen te komen! Dat maakt het schrijven werkelijk NOG leuker! Bedankt daarvoor!
Vandaag was het 34 graden in de schaduw en de zon scheen volop. In onze airconditioned donkere kamer (*grijnst breed*) merkten wij daar in eerste instantie helemaal niets van. Net aan het bijkomen nog toen de wekker ging, ging de telefoon in onze kamer af. De receptie. 'Hello, mister Sallutin iss weeiting for joe in ta loby!'. Mister watte? Het bleek hier te gaan om een exclusief bezoek van mister van de Tourist Office van gisteren in eigen persoon. Eigenlijk hadden we een afspraak met hem om 10 uur, maar omdat hij andere bezigheden had kwam hij ons opzoeken in het hotel, om de schappelijke tijd van: half 9. Met -nog steeds- een halve jetlag voelt dat ongeveer aan als een uurtje of 4 midden in de nacht. Toch slaagden we erin ons (nog vooral op de tast) aan te kleden en naar beneden te waggelen.
'Good morning, good morning, I have som information about bus for joe! Meet my friend!'. We schudden een ander breed glimlachend mannetje de hand en ontvangen de stortvloed aan informatie met een half oor. De bus naar Bukittinggi van vandaag met airco bleek helaas vol maar met de bus van morgen konden we hoogstwaarschijnlijk nog wel mee. Iets minder: het vertrek is pas om 9 uur in de avond. Hoewel de mensen hier in Banderlampung eager zijn om ons een tweede, derde en misschien zelfs wel vierde tour door de stad te geven, hoopten we toch eigenlijk die extra dag in Bukittinggi door te brengen. Maar, wat niet kan kan niet, dus, kunnen we er maar beter het beste van maken! In de folder die we gisteren kregen stond een park omschreven niet heel ver van hier, waar je kon 'horseriden (DAT leek mij fantastisch), see elephants and great flora and fauna'. Toen we vervolgens bij de receptie vroegen hoe laat de bus naar dat park (Bumi Kedaton Park) zou vertrekken, werd spontaan de autoverhuur in deze stad gebeld. 'Taksi very expensive, good negotionation skill for that, Car rentaaaaaal better'. Na een kwartier hadden we het driekoppig baliepersoneel er eindelijk van overtuigd dat het echt GEEN goed idee was om ons hier tussen de joyridende bevolking de weg op te sturen.
Na eerst even een klein feestje (lees:boodschappen doen) en daarna inderdaad flink afgezet te zijn voor onze taxirit kwamen we aan in het Bumi Kedaton Park dat, naast een natuurpark van 20 hectare ook een zoo bleek te zijn. Meteen na aankomst worden we met een deel van de lokale bevolking op de foto gezet. Gelukkig zijn de mensen die in de zoo rondlopen welvarend genoeg en zijn er dus geen bedelaars en/of mensen die je raar aankijken wanneer jij je Happentas met luxe artikelen uitstalt (noem het voorpet, maar ik houd er enorm van om naar mijn eten te kijken voordat ik eraan begin).
De zoo was bijzonder in niet al te positieve zin. Naar alle waarschijnlijkheid hadden de dieren het hier -in vergelijking met andere zoo's- best goed. Ze zaten droog en in een kooi met meestal wel genoeg eten. Maar dat was het ook wel. Een frappant gegeven is dat de geiten zo ongeveer  8 keer meer ruimte hebben dan een eenzaam jong beertje alleen in zijn hok op hetzelfde terrein. Het geheel is aangrijpend. Aapjes in te kleine hokjes (die er op het oog verder wel gezond uitzagen) vol met afval van de bezoekers. Bordjes met 'niet voederen' zijn hier nog niet bekend (maar misschien is dat ook wel de reden dat deze dieren nog in leven zijn). We staan op nog geen 30 centimeter van een vastgeketende baby-olifant die zich noch voor noch achteruit kan bewegen. Hij schenkt amper aandacht aan ons en nadat ie L. een klap geeft met zijn slurf valt ie terug in zijn tic die de meeste dieren hebben die te lang in kleine hokken opgesloten of vastgeketend zitten.
Na een rondje over de zoo vervolgens wel een fijne wandeling gemaakt over het park en rustig bij een kunstmatig watervalletje gezeten, vol met spelende en zwemmende kinderen die niet onder stoelen of banken staken dat ze ons wel interessant vonden. We praatten wat met een mannetje van de 'Sekjoeritie' en zo oefen ik wat Indonesisch. Tellen is voor mij gelukkig geen probleem (Toch bedankt, Hans!) en inmiddels ken ik genoeg handige woordjes voor een half simpel gesprek en kan ik een beetje opmaken wat ze willen weten. De vragen zijn meestal hetzelfde: Di mana (waar kom je vandaan) of mau kemana (waar ga je naartoe)? Verder vragen ze wrijwel altijd of je Indonesisch spreekt en dan zeg ik altijd maar: Sedikit (een beetje). Grappig is wel dat als ik in het Indonesisch begin, ik vrijwel altjid een stortvloed aan indonesisch terugkrijg. Soms helpt 'pelan-pelan' (langzaam) om ervoor te zorgen dat ik een paar woorden kan verstaan. De oefening is leuk en uitdagend en ik kijk iedere dag in mijn boekje om er woorden en zinnen bij te leren.
Toen we de zoo wel gezien hadden zochten we naar een plek om te bellen voor een taxi. Toen we zaten te wachten in een kantoortje kwam het mannetje van de Sekjoeritie met een brede lach aange-ojekt (scooter). Hij haalde een verfrommeld papiertje uit zijn zak en zei daarop 'Taksi, taksi?' waarop hij meteen een taxi belde. Dat zijn nog eens contacten. De baas van het park werd er ook nog even bijgehaald en zo zaten we als Touli's (tourist) weer met een aantal mannen in uniform rond de tafel een folder van het park te bekijken met promotiefoto's van parende paarden (echt waar!). Misschien bedoelden ze dat met horse-riding.... Toen onze taxi kwam bleek het -hoe verrassend- hetzelfde mannetje te zijn als op de heenreis en werden we voor de tweede keer deze dag afgezet. Voor de portemonnee van de bevolking hier is deze nauwe vorm van samenwerking uiteraard uiterst lucratief.
Morgen gaan we als ons vervoer het toelaat kijken of we kunnen snorkelen bij 'Pasar Putih', een strand hier redelijk dichtbij. Dan onze spullen pakken en op voor een lange reis naar Bukittinggi. Het is hier momenteel schoolvakantie dus we zijn gewaarschuwd voor de drukte op de weg en de waarschijnlijk lange reistijd (28 uur). Als we morgen niet in de gelegenheid zijn om te internetten zal dit waarschijnlijk dus pas weer bij aankomst in onze volgende bestemming zijn,  wat op zijn vroegst zondag is. Maar het belooft ongetwijfeld weer een avontuurlijk stuk (hopelijk niet in de zin van: kapot) te worden. Tot dan!
Oh ja, onze eerste mooie foto's staan online! Kijk snel op http://lukehardy.waarbenjij.nu voor deze twee Belanda's in beeld!

Otak-otak op de achterbank

Tourist Office: Plek waar je een Tour kunt krijgen. Huh? Juist. Hier in Indonesie kun je werkelijk alles verwachten. Na een heerlijke slaap (maar niet uitslaap) sessie in onze koele kamer en een goed ontbijt met Nasi Goreng en kroepoek besluiten we een wandelingetje te maken door de stad op zoek naar de supermarkt en een internet-cafe. Beiden snakken we ernaar ons lange reisavontuur van gisteren te delen met onze lezers thuis (Check: gelukt!). Bij buitenkomst komen we erachter dat het behoorlijk regent en na een niet geslaagde zoektocht naar een paraplu vinden we een internetcafe (deze) waar pardoes de stroom uitvalt. Balen. Na een korte vervolgwandeling vinden we echter een winkelcentrum van aardig formaat. Als een klein kind in een speelgoedwinkel sla ik kreetjes van vreugde bij iedere gang van de supermarkt op zoek naar Nata de Coco (een soort van siroop met kokosjelly). Ik vind mijn Oreo's die ik gisteren vergat terug in een nog betere variant en maak er een sport van zoveel mogelijk dingen te kopen die 1) chemisch ruiken, 2) chemisch gekleurd zijn of allebei. Dit gaat vrij makkelijk en dus staan we uiteindelijk met volle tassen boodschappen weer buiten. Heerlijk. Het liefst ga ik meteen naar huis om alles uit te pakken net als vroeger, ware het niet dat ik toch eigenlijk wel dolgraag wil internetten. We hebben geluk: alles werkt weer en na enige tijd staan we weer buiten.
We besluiten informatie in te winnen over de busreis naar Bukittinggi bij een Tourist Office. Na een aardige zoektocht vinden we een soort van provinciaal kantoor wat daarvoor door moet gaan. We schudden wel 3 meneren in uniform de hand voordat we binnen zijn en krijgen nog net geen thee met spekkoek. Eigenlijk waren ze al onderweg naar huis maar, zo zeggen de twee mannetjes die ons uiteindelijk helpen: 'We get paid to give information, so we give information!'. En ze zijn hier verdomde goed voorbereid voor het geval er een toerist langskomt. Zo bezitten we nu twee exclusieve 'Information about Banderlampung' cd'roms met foto's en informatie over de stad, zorgvuldig bijeengezocht door hoogstwaarschijnlijk een van de mannetjes tegenover ons. Een stortvloed aan informatie wordt over ons heengegooid. Wat doen we vanavond? Wat doen we morgen? En wat overmorgen? Een potentieel programma wordt uitgestippeld van Nationaal parken tot nabij gelegen eilanden en stranden. Ze hebben een commitment waar de service in Nederland op zijn zachtst gezegd bij verbleekt. We krijgen prive-telefoonnummers en ze vragen ons kamernummer zodat ze METEEN businformatie kunnen doorbellen zodra beschikbaar. Overweldigend. Als ze samen met ons weer naar buiten lopen krijgen we als laatste tip dat we vooral 'Bebek' moeten eten, een specialiteit waar Banderlampung bekend om staat. Een andere specialiteit is Otak-Otak. 'Wait, I have some here'. Het tweede mannetje staat inmiddels bij zijn auto en de kofferbak gaat open. Daaruit komen 10 mysterieus in bananenbladeren gestookte pakketjes. 'Please try please try'. Hoewel we dit normaal gesproken nooit gekocht zouden hebben zonder twee pakjes diarreeremmers, kunnen we dit aanbod niet weigeren. Het smaakt heerlijk. We eten er ieder twee en krijgen ook de laatste 2 hartelijk in onze handen gedrukt.
De mannetjes bieden ons een lift terug naar het hotel aan, en voor we het weten zitten we vijf minuten later op de achterbank van de auto voor een tour door de stad waar deze mensen duidelijk erg trots op zijn. We roepen als zijnde onder de indruk afwisselend 'Wow' en 'Great place' en dat doet ze zichtbaar goed. For free krijgen we in rap tempo alle belangrijke ins en outs van Banderlampung over ons heel gestort, gemengd met een gezellig portie humor. In de grootste winkelstraat van de stad worden we uiteindelijk afgezet en vriendelijk gaan ze samen met mij op de foto. Ik kan de glimlach op mijn gezicht door de humor van dit alles niet wegpoetsen: je gaat heen voor een folder en je eindigt met vis op de achterbank van een mannetje van de Tourist office. Zo gaat dat hier. Rubber Time heeft zo zijn voordelen: als er tijd is, dan wordt die ook voor je genomen. See you in Bukittinggi!

Jam karet (2)

Goed, waar was ik gebleven. Het Indonesisch landschap, dus. Een twee uur durende bustocht dwars door verscheidene dorpjes op weg naar de havenstad Merak, vanwaar we de bootoversteek naar Sumatra zouden maken. Bij de bussen hier moet je je voorstellen dat ze eerst 30 jaar ergens in Europa hebben rondgereden, daarna zijn afgekeurd en vervolgens al 20 jaar hun werk doen in de binnenlanden hier. Gezien: Ducktape om de versnellingspook, deuren vastgezet met touw en een enorm extra stalen bumper aan de voorkant (als 1 bumper al niet genoeg is...). Verrassend genoeg zijn -in tegenstelling tot het Nederlands openbaar vervoer, de stoelen 1) nog heel en 2) niet ondergekrast met kreten als 'Fuck you' (ze kennen immers geen Engels) en beplakt met kauwgum. Je bent blij als je kunt zitten, dus beter laat je die stoelen heel.
We vonden een plekje bij de deur en behoorlijk doorgewaaid kwamen we een beetje bij. Ik deelde mijn Oreo Rolls (voor de insiders: goed spul!) met een klein kindje naast mij, echter toen ik zijn gebit zag en zijn gezicht toen hij erin beet twijfelde ik een beetje of ik er goed aan gedaan had. Hij vond het ongetwijfeld lekker maar ik was bijna doodsbenauwd dat ie er een tand bij op zou eten. Z'n moeder gaf geen kik. Toen we enige tijd in deze bus geinstalleerd zaten stopte die plotseling (toch niet weer iets stuk??). We bleken over de moeten stappen op een minibus die ons naar de haven zou brengen. Minibus = bus gemaakt voor mini-mensen. Met ons hoofd zowat tegen het plafond vervolgden we onze reis gelukkig soepel naar Merak. Helaas vergaten we door deze snelle overstap onze nog volle Happentas mee te nemen. Het was echter een fijn idee dat een ander kindje (met of zonder tanden) waarschijnlijk ontzettend blij zou zijn met onze lekker snackies.
In Merak aangekomen uiteraard eerst de halve stad vriendelijk gegroet en daarna op zoek gegaan naar de boot naar Bakauheni (de overkant). Aangezien de langzame boot er ongeveer twee uur over zouden doen gingen we op zoek naar de zogenaamde 'Kapal Cepat', de snelle boot die deze zelfde oversteek in 45 minuten zou maken. Na enig zoeken kwamen we bij het juiste loket, en na wat oefenen op 'Dua ticket dewasa' waren we helemaal klaar om de tickets te kopen. De meneer achter de bali echter niet. Hij riep iets van 'Amish amish' en gebaarde dat het toch echt geen goed idee was om verder nog iets te vragen. Na enig zoeken wist een mevrouw in zeer gebrekkig engels (maar wel heel vriendelijk) te vertellen dat de boot om 4-uur-nog-iets zou gaan, en dat we ook dan pas een kaartje konden kopen. Uiteraard. Waarom zou je ook een kaartje van tevoren willen kopen als alles ook op het laatste moment kan?
Dus: weer wachten (tijd op dat moment: kwart voor 3 in de middag). Maar, in de veronderstelling dat de snelle boot = sneller, wachten we best even. Les geleerd: neem ALTIJD de eerstvolgende boot. We kwamen een aardige student tegen van onze leeftijd die dezelfde oversteek ging maken en woonde in Lampung, de plaats die tevens onze eindbestemming van deze dag zou zijn. Het fijne was dat we eigenlijk alleen in de gaten moesten houden wat hij zou doen; dan kwamen wij er vanzelf ook. Maar: we waren er nog niet. Na (lang) wachten (het was inmiddels half 5) bleek dat de boot -de laatste snelle boot van die dag) HELEMAAL NIET ging. En ik kan je zeggen: na ruim 8 uur reizen in deze temperaturen is het laatste wat je wilt anderhalf uur wachten op een boot die er twee uur over doet om je naar de overkant te brengen. Gelukkig had deze boot wel een airconditioned eerste klas!
Na deze toch comfortabele reis was het reeds donker bij aankomst in Bakauheni (het is hier al donker om ongeveer half 7). De jongen bood aan ons te helpen bij het vinden van een taxi en gaf ons een richtlijn qua vraagprijs, zodat we tijdens de onderhandelingen niet gigantisch zouden worden afgezet. Na een pittige onderhandelingssessie waarbij we de richtprijs (zo bleek achteraf) verkeerd begrepen hadden zaten we uiteindelijk voor 'enampuluh ribuh, dua orang' (60,000 rupiah voor twee personen, ongeveer 5 euro in totaal) gebakken voor een rit van ruim twee uur naar de voordeur van ons hotel. Klinkt als een goede deal, ware het niet dat de bus ongeveer de helft goedkoper is, maar ook het halve gemak heeft. Na deze eveneens avontuurlijke autorit met een gelukkig zeer ervaren chauffeur werden we als laatste passagiers afgezet voor het hotel.
Als we op de entree van het hotel waren afgegaan, waren we er hoogstwaarschijnlijk voorbij gelopen. In positieve zin, want bij de entree denk je eerder aan een kamer van 200 euro dan aan 15 euro per nacht. We checken ons in bij een bijzonder vriendelijke dame ('Ensjoy jor ssssteej!') en onze ogen vallen open van verbazing wanneer we in de kamer komen. Een WERKENDE airco, opgemaakt bed met glaasjes water ernaast, een heerlijk schone badkamer met ruime douche en een tv met Trans Tudjuh (DE zender hierzo). Leuk detail: de airco staat hier ingesteld op 24 graden en voelt aan als heerlijk koel. De service is keurig en we krijgen iedere dag nieuwe zeepjes die we zorgvuldig opsparen voor meer karige tijden (sorry mam, dus niet voor thuis dit keer, kan wel een pen voor je achterover drukken?). Vooralsnog blijven we nog 1 a 2 dagen in dit hotel genieten voordat we afreizen naar Bukittinggi. Voor deze reis willen we goed uitgerust zijn, want die duurt op z'n kortst zo'n 22 (!) uur per bus. Echter is er geen andere manier om daarheen te reizen omdat de Lonely Planet over onze eerste geplande route over Palembang zegt dat 'most travellers avoid this place'. En de Lonely Planet is een heilig goed. Dus bereiden we ons de komende dagen voor op een lange busreis, hoogstwaarschijnlijk zonder stops, maar wel met een goed gevulde Happentas. Want ook Banderlampung is in wezen een uit de kluiten gewassen toko. Tot gauw!

Jam karet

En ik maar denken dat de langste achter-een-stuk-door-reis achter de rug was. Ik had van tevoren niet kunnen bedenken dat het langer duurt om van Jakarta naar Banderlampung (= vlak aan de kust van Sumatra) te komen als van Amsterdam naar Kuala Lumpur (!). In Indonesie zijn ze goed bekend met wat ze hier noemen 'Jam Karet'. De letterlijke vertaling hiervan is 'rubber time', wat in de praktijk betekent dat je vervoer een uur eerder, drie uur later, of zelfs helemaal niet gaat. Aangezien Jakarta logistiek gezien goed in elkaar zit had ik gedacht dat het ergste wat er zou kunnen gebeuren zou zijn dat we zouden moeten wachten. Lang. Dus: Happentas maken (wat hier echt FANTASTISCH gaat gezien de hoeveelheid heerlijke snacks overal), genoeg te lezen hebben hebben en de wat minder goede tips: Deet op een onbereikbare plaats in je tas stoppen -evenals je zonnebrand- en je bijna verslapen voor de trein, die volgens het schema om 8.00 zou moeten gaan maar dus ook net zo goed om 7.30, 10.30 of helemaal niet zou kunnen rijden. Mentaal gezien waren we dus naar omstandigheden nog best goed voorbereid.
Na een nacht vol slechte live muziek niet ver van ons open hotelraam (minimaal tot een uur of 2!) bevonden L. en ik ons allebei in een uitermate brak stadium. Ook bleek ik de wekker verkeerd gezet te hebben -18.15 is niet erg handig als je om 6.15 je bed uitmoet- en was het ineens zomaar een half uur later dan de bedoeling was. Half slaperig hebben we snel onze spullen gepakt en na slechts eenmaal goed knipperen met de ogen stond er een taxi met open laadbak klaar om ons naar het station te brengen. Handig.
Na 40 keer 'Selamat Pagi' volgen we 20 wijzende vingertjes die ons vanzelf naar het loket brengen. Als je niet doelgericht genoeg kijkt naar waar je naartoe gaat, word je vanzelf wel ergens gebracht. Eenmaal op het juiste perron stappen we in de trein die op tijd komt, maar waarvan de locomotief foetsie blijkt. Toch stappen we snel in, want deze trein gaat slechts 2 keer per dag en het is dringen voor een plaatsje. Dat 'plaatsje' blijkt ook een relatief begrip. We bevinden ons in een metalen bak zonder ramen (wel met 2 gaten waar ooit deuren in hebben gezeten) waar het stinkt naar kippenpoep. In eerste instantie leek het ons best leuk, zo'n onderonsje met de oksels van de lokale bevolking, maar wanneer de locomotief eenmaal gevonden is en de trein rijdt blijkt al snel dat we een verkeerde keuze hebben gemaakt. We worden gewaarschuwd door een aantal Indo's die engels spreken dat het in dit stuk van de trein erg warm en druk is en dat we beter eerste klas kunnen gaan zitten. Fijne tip, maar door de enorme drukte en onze zware bagage is er voor ons geen tijd genoeg meer om over te stappen.We kunnen dus niet veel anders dan de rit naar de haven van Merac van 4 uur uitzitten. 'You will see chicken, fruit, vegetables, everything!' zegt hij, voordat hij in de menigte verdwijnt om drankjes te verkopen.
Binnen 5 minuten worden we bestookt door wel 30 verkopers die werkelijk waar alles, van mandarijnen en sigaretten tot vage borduursels aan ons proberen te slijten. Ondertussen worden we door de lokale bevolking met de ogen uitgekleed. Ze maken grappen, -duidelijk over ons- die we niet kunnen verstaan maar we lachen net zo hard mee om de drempel van contact wat te verlagen. Een aantal mensen spreekt ons aan maar de rest, zo legt de engelssprekende Indo uit, durft niet omdat ze niet weten hoe. Met handen en voeten proberen we ons reisschema uit te leggen en verder vooral te glimlachen tot je verkrampte kaken krijgt.
Om een lange rit korter te maken: langer dan twee uur in deze trein is het echt niet vol te houden. Ik bevond mij uiteindelijk in een staat van kiespijn, hoofdpijn door de kiespijn, een overvolle blaas, duizeligheid (doordat ik niet meer kon drinken...) en bovenal was ik totaal oververhit. Ook L. had immers een aardige emmer zweet kunnen vullen. Gelukkig vertelde een uitermate aardige meneer die tevens heel goed Engels sprak dat er vanaf het volgende station (plusminus 30 minuten later) ook een bus ging, en we besloten daar uit te stappen, wat te rusten en het laatste stuk transport per weg te overbruggen. Met dat vooruitzicht (plassen!!!) voelde ik me ineens stukken beter. We kwamen aan op het beloofde station en toen we eenmaal uit de trein waren vertelde dezelfde man (met wie we inmiddels al uitvoerig in de trein gesproken hadden) dat de bus er niet was en dat we er goed aan deden direct weer in de trein te stappen. Met buikpijn in tegenzin, maar het kon niet anders, weer terug de trein in dus. Ditmaal eerste klasse, waar het enige essentiele verschil was dat het minder rook naar poep en dat er ramen waren. Ook deze coupe was overvol, oververhit maar met gelukkig meer lucht. Van de mevrouw van de aardige man kreeg ik een waaier om het wat draaglijker te maken. Wat was ik haar dankbaar! Heftig wapperend gingen we op weg...
...om na 10 meter weer stil te staan. Na een kwartier zwetend en onwetend wachten riep de aardige man door een raampje naar ons: 'The engine is broken!' Voor hem was dit het eindstation en begin van vakantie met zijn familie, dus bijzonder aardig van hem om terug te komen en dit aan ons te melden. Het interessante nieuws was dat er een nieuwe motor moest komen...uit Jakarta. Ze hoopten twee uur later weer op weg te kunnen, maar ja, jam karet, jam karet. En daar sta je dan: op een wildvreemd station in de middle of nowhere, 12 uur overdag in de zingende hitte. Ik denk dat mijn opa het heel goed met mij voorheeft, want er kwam fantastische hulp uit onverwachte hoek. De aardige man (inmiddels bekend als Arief) vroeg wat rond, waaruit ik kon opmaken dat hij een lift probeerde te regelen voor ons naar het busstation. Uiteindelijk had hij het voor elkaar: binnen 5 minuten stonden er 3 ronkende scooters klaar. Twee voor ons en...een voor hem. Zonder twijfel stond hij erop ons netjes op de bus weer af te leveren. Ik moest wel even slikken, maar echt een keus was er niet. Dus daar gingen we dan. Op de scooter met topzware backpacks van 20 en 25 kilo achter op de rug in een noodvaart naar het station. En de weggebruikers hier houden op zijn zachtst gezegd wel van wat avontuur. Dampend van de adrenaline en well-shaked staan we uiteindelijk mooi wel op het busstation. Ik ren naar de eerstvolgende wc waar ik vervolgens net zoveel moet betalen als voor een halve liter ijsthee maar het kan me niet schelen. Arief roept nog 'Maybe not so clean', maar de voldoening is te groot om op hygiene te letten. Opgelucht kom ik weer naar buiten en klok meteen een flesje water weg. We drinken nog een drankje met Arief om bij te komen en besluiten vervolgens richting bus te gaan. We hoeven niets te doen: Arief vraagt wat rond en binnen tien minuten zitten we in de goede bus voor de goede prijs. We kunnen niet wachten om onze reis te vervolgen, maar ons geduld wordt op de proef gesteld. De chauffeur rijdt eerst nog een paar rondjes om de bus NOG VOLLER te krijgen (er staan immers nog geen 10 mensen op het gangpad) voor we vertrekken.
Maar, dan kunnen we ook wel twee uur lang genieten van eindelijk echt Indonesisch landschap. Over het vervolg van deze buitengewoon interessante trip zal ik jullie zo spoedig mogelijk (lees: vanavond) meer laten weten. Nu eerst even de benen strekken en jullie de tijd geven dit eerste bericht door te ploegen. Ik heb bewondering voor jullie!

Jakart*kuch*a

Selamat Sore!

Bij ons half 5 in de middag, bij jullie half 12 's ochtends. Het tijdsverschil is even wennen maar dat is niet het gekste. Nasi Goreng als ontbijt wel. Na een geweldig uitzwaaicomite vervolgd door een vermoeiende vlucht van 13 uur kwamen we eindelijk aan op Kuala Lumpur voor onze overstap. Op zoek naar het shoppingcenter kwamen we van een koude kermis thuis, want er was nergens (!) ook maar een elektronicazaak te bekennen. Niet dat we ook nog maar een beetje capabel waren om een leuke gadget te scoren, want zowel L. als ik waren werkelijk gevloerd van deze lange reis. Zoals L. later tegen mij zei: ongelooflijk dat je toch zo brak uit zo'n goed verzorgde vlucht kan komen. En verzorgd, it was. Maar dat kost ook wel wat knaken, voor al onze medepassagiers dan...Na deze overstap via Kuala Lumpur, die we voornamelijk voor pampus liggend heben doorgebracht, kwamen we na een avontuurlijke busrit eindelijk aan in de smoghemel: Jakarta! Over de busrit kan ik lang en kort zijn maar een paar dingen zijn mij helemaal duidelijk geworden: Als je niet toetert en/of bumperkleeft (liefst tegelijkertijd) hoor je er niet bij. Het maakt daarvoor niet uit welk stuk ijzer je gebruikt, een paar wielen en een toeter is all you need.
Jakarta dus. Deze stad is (in nog slechts enkele oogopslagen bekeken) bijzonder in veel opzichten: je ruikt er niks en van alles tegelijk -zowel lekker als minder lekker. We hebben met onze tassen nu al veel bekijks van de lokale bevolking maar ook struikelen we bijna over het aanbod taxi's, tuktuks en guides. 'Touli, touli, taxi?' of 'Hallo Mister!' zijn ons niet meer vreemd. Vriendelijk maar dwingend 'Tidak, terima kasih' werkt gelukkig in de meeste gevallen prima. Soms komt er -vast door de vermoeidheid- nog wel eens iets anders uit (zo riep L. heel vriendelijk tegen de hoteljongen 'Selamat makan!' voor het brengen van onze handdoeken), maar als je er lief bij lacht knikken ze zonder blikken of blozen gewoon terug. Het is fijn om te zien hoe beleefd mensen hier zijn, ook als ze je niet in hun taxi willen duwen. Ze zijn erg nieuwsgierig en vriendelijk. Dat belooft dus wat!
Vandaag zullen we ons vooral bezighouden met eten, slapen, en de standaardzinnetjes GOED uit ons hoofd leren. Morgen zullen we dan de stad echt gaan bekijken en op bezoek gaan bij een collega van de tante van L. Niet alleen brengen we een pakketje langs maar hopen we dat hij ons ook nog aan waardevolle tips kan helpen zodat we in deze korte tijd niets van deze stad hoeven te missen. Want eerlijk is eerlijk: langer dan een paar dagen is het hier echt niet uit te houden. Afgezien van het feit dat ik vandaag al 20 Kreteksigaretten heb meegerookt (waarvan 10 in dit internetcafe) is de smog (in ieder geval voor mensen zoals wij die het niet gewend zijn) niet te harden. Lekker alle hoogtepunten van deze stad bekijken dus en dan op naar de vrije natuur! We houden jullie op de hoogte!
(Kijk voor de andere kant van het verhaal op http://lukehardy.waarbenjij.nu)