Frozen t(h)reats

Opgewonden loop ik met twee nieuwe door-mams-gemaakte maaltijdjes naar boven. Omdat de vriezer in mijn koelkast het niet doet, maak ik sinds kort gebruik van de vriezer van mijn twee huisgenootjes in de keuken boven. Als ik het deurtje opendoe ziet de vriezer er anders uit. Leger...Ik kijk en speur naar mijn felle bakjes met teksten als 'Myrle macaroni feb. 2008', maar ze zijn spoorloos. Net als mijn aardappels en lekkere capucijnermix. Een beetje verongelijkt schuif ik mijn twee nieuwe bakjes op de lege plek en ga terug naar beneden.
Daar vertel ik met grote teleurstelling het nieuws. Mijn moeder is natuurlijk zeer aangedaan door deze rampzalige gebeurtenis en dat vraagt om een concrete oplossing, vindt mijn vader. Een eigen vriezer! Mijn vader weet zijn weg of het web best te vinden en dus is er nog geen tien minuten later een beauty van een vriezer voor mij uitgezocht. Waar ik had gerekend op een mini vrieskastje voor wat broodjes en wat vleesjes, krijg ik nu een tafelmodel vrieskast met drie grote vriesladen waar ik zowaar een compleet lijk in kan bewaren - ik bedoel ijsjes, beleg en pizza's. Woensdag komt ie en ik kan haast niet wachten! Dan nog vullen met Magnums, Hertog, Mars-ijsjes, twisters, Ben & Jerry's....

Sneak Biopeak

Voor de vierde dag op rij schuif ik achter mijn computer. Het is nog stil en donker op de afdeling. Expres begin ik een uur eerder, zodat ik voor mijn gevoel ook een uur eerder naar huis kan. Data invoeren, pakketten maken en die naar families opsturen, testdagen draaien: het is vanaf nu tot en met eind augustus mijn vaste weekritme. Mijn stage is begonnen.
Op de dagen dat ik niet bezig ben met administratieve rompslomp en/of het bedenken van een uniek en fantastisch scriptieonderwerp, werk ik in het ziekenhuis in utrecht. Daar test ik een- en tweeeiige tweelingen en hun oudere broer of zus. Van negen tot vijf val ik ze lastig met allerlei tests en MRI-scans. Er wordt DNA van ze verzameld en hele stapels vragenlijsten. Uiteindelijk komt daar dan hopelijk een mooi eindproduct van mij uit!
Om jullie mijn eigen mooie plekje te laten zien waar ik de meeste dagen van de week doorbreng (namelijk de afdeling biopsychologie aan de VU in Amsterdam) heb ik op een vroege morgen alles stiekem op de gevoelige plaat gelegd. Hier dus mijn weblog/hyves-bijwerk/surf/msn en in de toekomst vooral scriptiewerkplaats!

Ps: ik zou het geluid niet al te hard zetten...

Winterdrukte

Momenteel ligt mijn bed bezaaid met spullen. Helm, kleding, rugbescherming, tas, snowboard. Over twee dagen vertrek ik samen met L. naar Les Deux Alpes, waar ik een week lang in de sneeuw ga ploeteren om te leren snowboarden! Uiteraard hoort daar ook een gave outfit bij! Volgens mij ben ik een van de weinige mensen die de eerste keer gaat snowboarden met volledig EIGEN materiaal. Het board pronkte al een tijdje aan de muur, maar op een gegeven moment krijgen mensen toch door dat je het niet kunt...
Voor dit hele feest begon had ik het druk met andere studentenzaken, zoals op vakantie naar Belgie met mijn zestienkoppige schoonfamilie (zie foto van Fabienne, Taco, Regina en ik in de Belgische bossen). Ik mocht mij een week vermaken in ons huisje MET zwembad (!) en we bezochten Brugge en Gent.
En jarig zijn, natuurlijk. Nu is van dat laatste geen concrete foto, maar ik kan uit betrouwbare bron zeggen dat ik zeer verwend ben. Van L. kreeg ik deze mooie Les Deux Alpes reis, en van mijn lieve nichtje deze weer een enorme zak snoep! Verder puilde mijn dressoir uit van leuke spullen, zodat mijn kamer kon versieren, sushi kan maken, urenlang kan douchen met verschillende geurtjes en daarna een leuk setje aan kan trekken. Maar het mooiste is, dat ik er nu ook als ik ga sporten modieus uit kan zien! Van Olivier (de beste vriend van L.) kreeg ik namelijk een schitterend mooie hardloopbroek (voor de insiders: bijpassend bij mijn Nike Plus kit)! Hier kan natuurlijk geen kiekje van ontbreken....
Zoals de broer van L. zei: Hals- und Beinbruch, en tot na mijn bezoek aan de sneeuw!

Flutpakket

De verwachtingen waren hoog gespannen. De afgelopen twee jaar kreeg ik een grote doos/bak vol met kerstige vreetwaren als ragout, pesto-soepstengels, vieze kaasjes en buitenlandse koffie. Als arme student in december natuurlijk een uitkomst.
Dit jaar kreeg ik een ietwat onprofessionele uitnodiging met: 'je bent uitgenodigd voor de kerstborrel op 17 december tussen 16.00 en 19.00 uur. Je kunt dan ook je kerstpakket in ontvangst nemen'. Op het eerste gezicht lijkt dit een vrij volledige uitnodiging, ware het niet dat men voor het gemak vergat een LOCATIE op de uitnodiging te vermelden. Opgetogen fietste ik dus naar de locatie waar ik mij de twee jaar ervoor tegoed deed aan stokbroodjes, wijntjes en kerstkransjes. Zonder succes. Het pand bleek leeg, donker en duidelijk kerstpakketloos. Cluesless belde ik de thuiszorg maar ik kreeg geen gehoor. Op de gok wist ik mij de straatnaam nog te herinneren waar het kantoor van de organisatie onlangs naartoe verhuisd was dus ik besloot het erop te wagen en die te zoeken.
Een halfuur later nadat ik zonder succes de hele stadssingel (= lang...) had afgefietst belandde ik bij de boekhandel voor een stadskaart. Om een lang verhaal kort te maken: ik moest een totaal andere kant op en kwam uiteindelijk een uur nadat ik van huis was gegaan aan op de plaats van bestemming. Maar ach, voor die paar blikjes ragout moet je wat over hebben!
Eenmaal bij binnenkomst zocht ik naar de albekende stapel dozen maar: ik vond ze niet. Achter een tafeltje stond een ietwat chagrijnige dame, die, toen ik vroeg naar mijn kerstpakket zei: 'Weet je het zeker?' Ik moest lachen want ja, ik had natuurlijk niet voor niets zo hard gefietst. Er werden twee plastic pakketjes op de tafel gelegd en een boekje waar met grote letters '2008' op stond. Oftewel: de gratis zorgagenda voor 2008. 'Alsjeblieft hoor'!
Ik keek nog eens goed. Voor mij lag een ongeprepareerd kerstpakket bestaande uit een ouwewijventas met rozen erop (zo eentje die je bij de Chinees gratis krijgt), iets wat lijkt op een schrijfmap (nog in plastic kan het van alles zijn) en, als klapper dus, de agenda. Ik krijg een los leren kaartje in mijn hand gedrukt -die er schijnbaar aan moet hangen- waarop staat: Prettige kerstdagen van Directie en Management.
Impulsief trek ik bijna het plastic van de tas en zeg uit goede wil: 'Zo, eh, mooi, deze tas kan meteen in gebruik!' Ik kijk naar het afkeurende gezicht van mijn wijkplanner en bedenk me. "Hoewel, eigenlijk past ie ook zo wel in mijn fietstas...' Ze moet lachen. Zij behoort gelukkig tot de (hopelijk beter getroffen) directie. En ach. Ik heb vast nog wel een ragoutje over van de vorige twee jaar.

Snowwhite

Sinds vandaag voel ik mij echt een ijsprinsesje! Zie hier: mijn alvast-gegeven-want-ik-had-het-nodig verjaardagscadeau: de mooiste niet functionele jas van de wereld! Ik moet nog wel even wennen aan deze windstopperloze jas, maar nu kan ik netjes, (hopelijk blijvend) wit en toch best warm al mijn sollicitaties en stages deze winter tegemoet zien. Met alleen een jas is de outfit uiteraard niet compleet en dus moesten er ook nog bijpassende witte-met-uitgesneden-bloempjes-schoenen bij. Koel he?

Scriptieplaats-Hemel

Toen de tiende e-mail de deur uitging had ik het echt wel even gehad. Met minimaal een sollicitatie per week boekte ik nog steeds geen enkel groot of zelfs klein succesje. Het vinden van een externe scriptieplaats leek bijna een onmogelijke opgave. Ik wilde heel graag met een MRI-scanner werken en dacht: breinplaatjes schieten kan toch niet zo moeilijk zijn? Met het lood in mijn schoenen ging ik naar mijn scriptiecoordinator. Ik had al mijn bronnen al aangeboord maar helaas: nergens was MRI-onderzoek beschikbaar. Ik schreef willekeurig wat mensen aan en in de tussentijd zat ik met mijzelf op de bank lekker zielig te wezen. Het blijkt niet zo'n kunst te zijn om te kijken naar wat je NIET hebt (namelijk een scriptieplaats). Zeker niet wanneer voor je gevoel je studiegenoten hard aan de weg timmeren en tijdens het college semi-intelligente opmerkingen de klas in slingeren die zij 'in de praktijk' hebben opgepikt.
Ik troostte mezelf met de gedachte dat ik vast zo lang moest wachten omdat er ergens in het universum De Perfecte Plaats voor mij zou zijn. En warempel. Ik kreeg een reactie uit Amsterdam (VU) dat ik mocht komen solliciteren. Vol spanning ging ik erheen. Peentjes zweten. Laten zien dat je gemotiveerd bent maar ook weer niet TE, natuurlijk. En dan: wachten. Think happy thoughts en vooral: echt wachten. En daar kwam uiteindelijk het verlossende woord: ik wil je graag hebben bij ons project. Ik. In een Echt Onderzoek!
En nu ga ik dus vanaf medio januari acht maanden als mede-testleider werken aan onderzoek naar de ontwikkeling van brein en cognitie in de pre-adolescentie. Daar mag ik de hele dag tweelingen van 11 jaar en hun ouders en broer/zus lastigvallen met vragen, (neuro)psychologische tests, hormoonbepalingen en het mooiste: MRI-scans! Vanaf volgend jaar pendel ik 3 tot 4 dagen in de week heen en weer tussen de VU in Amsterdam en het UMC in Utrecht. En dan zullen we eens zien hoeveel mooie praktijk opmerkingen ik terloops kan droppen...!

Goed gemutst

Het is weer bijna winter en dus...tijd voor een nieuwe muts (had er nog maar vijf..)! Zacht gebreid met een fleece binnenkantje was ik helemaal verliefd! Winter here I come!