Mevrouw Roelvink

Voor De Grote Dag had ik mij voorgenomen om met een lekker fris kleurtje voor de dag te komen, in plaats van mijn eigen doorgaans Sneeuwwitje-kleurige voorkomen. Omdat ik door mijn werk helemaal verpest ben door de stijgende cijfers van huidkanker en ik tegenwoordig dus met factor 50 de zon in ga, leek de zonnebank geen handige optie. Ik moest het daarom in een gezondere hoek gaan zoeken.
En wat is er nu gezonder dan een combinatie van beta-caroteen, collageen, vitamine E met een snuifje rietsuiker-concentraat? Heel Hollywood is er al gek van: de Spray Tan. In tien minuutjes klaar en 5 tot 7 dagen een bruin kleurtje naar wens, van weekendje-Texel tot aan drie-weken-Costa of permanent-woonachtig-in-Suriname, alles kan!
Zo gezegd, zo gedaan. Ik naar de lokale Spray Tan Salon, waar een gezellige Zoetermeerse dame al kletsend een fles 'Vanity kleurintensiteit 3' ('echt goed voor de huid en volleeedig op organische basis!') op mijn lelieblanke huid leeg spoot.
Om dit kleurtje echter goed te laten zitten moet je een aantal dingen doen. De kleur moet goed intrekken, dus dat betekent 8 uur lang niet douchen en geen activiteiten waarbij je hard gaat zweten. Verder, vanwege het afgeef-gehalte, het liefst de eerste dag donkere, wijde kleren dragen. En dus liep ik als een soort Gothic-meets-Dries-Roelvink door de Appie voor de wekelijkse zaterdagboodschappen.
Je moet er wat voor over hebben. Want bruin was ik wel. EN ik heb nog vier sessies te goed. Hoe mooi dat straks staat bij m'n bruidsjurk? Dat wordt nog een verrassing!

Monsterlijk

Omdat de ene hobby moet wijken voor de andere, heb ik de afgelopen maand wel leuke dingen-om-te-delen gemaakt, maar niet geblogd. Dit komt omdat mijn nieuwe verslaving absoluut geen tijd meer over laat voor bloggen, sporten of naar de film.

Een tijdje geleden heb ik voor mezelf onderstaand boek aangeschaft: The Big Book of Knitted Monsters. En ik hou van monsters en van knitting, zie daarom: de ideale combinatie!

Sindsdien is het bij ons iets drukker geworden in huis. Zie hier Mr. Popular (inmiddels verhuisd naar andere eigenaar), Londini en Fjerd. Londini draagt uitsluitend wol uit London en Fjerd is een verre neef van Mr Popular uit Scandinavie vandaar z'n gebreide trui. Het zijn dus echte internationals!

Rockin' fast

Druk, druk, druk. Voor je het goed en wel in de gaten hebt is het alweer december. En wanneer de ene man met de baard weggaat, is de ander alweer in aantocht. Maar wij hebben een heel efficiënte manier gevonden om het huis helemaal kerstboomklaar te maken....

En nog een paar mooie kiekjes van het resultaat:

Get wild

Een tijdje geleden werd ik nog voor gek verklaard wanneer ik de haak- en breinaalden erbij pakte. Maar nu zijn de handwerkboeken en de Stitch 'n Bitch clubs niet aan de slepen. Dat terwijl onze eigen Bak&Brei club toch al wel een jaar bestaat (voor de niet insiders: hierbij bakken we allemaal iets lekkers dat we al kwebbelend en breiend en hakend opeten).

Maar nu last ik laatst een geweldig nieuwsbericht. Wildbreien is namelijk gekozen tot het mooiste nieuwe woord van 2011. Het woord kreeg de meeste stemmen bij een verkiezing op de site van het Instituut voor Nederlandse Lexicologie en wordt ook wel omschreven als straatbreien: 'het breien van kleurige lappen om onder andere lantaarnpalen, bankjes, bruggen of bomen om het straatbeeld op te fleuren'. En hoewel ik liever brei om m'n eigen huiskamer op te fleuren is het toch leuk, zo'n gevoel van nationale brei-trots! 

Kindervriend

Op mijn werk krijgen we ieder jaar een creatieve opdracht van Sinterklaas. Nadat ik vorig jaar vol opperste concentratie een papieren schoen had geknutseld, wordt het dit jaar een gedicht. Een gedicht met een foto van jezelf en Sint/Piet als kind. Nu schoot mij een direct een (reeds bekend in de familie) foto te binnen....

Lieve Sint en Piet, 

Al van jongs af aan, 
ik schaam me niet, 
Zijn jullie niet echt mijn favoriet, 
Op school zat ik gespannen in mijn stoel, 
In afwachting van jullie harde gejoel, 
Als jullie dan kwamen was ik als verdoofd, 
En kreeg alle pepernoten tegen mijn hoofd, 
Als kleine M. had ik wel snel door, 
Dat dingen niet helemaal klopten, hoor, 
Een Sint op twee plekken in de wijk, 
Met een losse baard, dat zag ik gelijk, 
Een gezicht zo zwart en de handen zo wit, 
Geen echte Piet maar een slechte schmink-kit! 
Maar mama zei: ‘Nee, dat zie je verkeerd’ 
Dus daarom heb ik maar snel geleerd, 
Mijn frustraties op de goede manier te uiten, 
Namelijk door dikke tranen met tuiten, 
Piet weet niet waar hij het dan zoeken moet, 
En doet een maar flinke greep in z’n zak met snoepgoed, 
‘Pepernoten, schuimpjes, lollies, wat je maar wil’, 
Dan is dat kind tenminste stil! 
En ja hoor, met deze buit op zak, 
Wordt M. als een lammetje zo mak, 
Dag lieve Sint, tot volgend jaar, 
Zet maar vast al je snoepgoed klaar! 

Groeten, M.

Postermania

Ergens in de komende week begeef ik me weer naar een hutje op de hei om daar samen met andere onderzoekers te discussieren over het doen van onderzoek. Voor deze zogeheten 'retraite' moest ik dan ook een poster maken om mijn onderzoeksresultaten te presenteren. Er bleef weinig tijd over voor andere activiteiten maar het is gelukt! Voor de geinteresseerden, hierbij het resultaat!

Klik hier voor een vergroting

Passiewol

Ik kijk afwisselend van mijn linker naar mijn rechterhand. Roze? Of toch geel? Welke is zachter? Allebei hetzelfde. Normaal is dat een goed criterium maar deze winkel ademt kwaliteit. Het is dan ook niet voor niets de beste winkel van Londen, nationaal EN internationaal bekend.

Het heet The Knitting Loop, en is de plek voor de echte wolfan. Diverse mensen vroegen mij toen ik voor een cursus naar Londen ging, of ik nog wel wat tijd over zou hebben voor sightseeing. Dankzij wat planning had ik een paar uurtjes extra, die helemaal zorgvuldig werden ingedeeld. Namelijk: frozen yoghurt eten, naar de SuperDry Store, en naar de beste wolletjeswinkel van de stad. Niks geen Buckingham Palace, British Museum of London Bridge. Ik heb in vijf minuten een rondje Piccadilly gelopen en toen had ik dat ook wel gezien. Voor de wolletjeswinkel had ik een goed uur nodig. Gelukkig is mijn collega met wie ik samen cursus had ook een Knitting loopie en dus stonden we breed lachend en kreetjes uitslaand helemaal achter onze keuze.

Toen ik bij thuiskomst over mijn mooie avontuur vertelde barstte mijn moeder in lachen uit en fronste mijn lief zijn wenkbrauwen zoals alleen hij dat kan. 'Vijftien pond voor EEN bolletje wol?' Mijn argumenten over handgeverfd, 'voel-dan-hoe-zacht-het-is', en dat het zo goed in m'n kleine handbagagekoffertje paste vonden slechts gedeeltelijk bijval. Maar dat geeft niet. Ik heb namelijk de allermooiste nieuwe wol. Gele, roze EN blauwe!