Klappies

Al sinds ik jong ben ging ik met opa en oma erheen, en nu lijkt het mijn eigen jaarlijkse traditie te worden: de Pasar Malam. Vroeger gaf ik niet zo om Indische snackjes -we hadden ze immers in overvloed- maar naarmate je ouder wordt en geen oma meer hebt die dagelijks in de keuken staat, worden snackjes je meer waard. Zo ook 'mijn' lemper, maiskoek, risolles en tjendol. En niet te vergeten, het allerbeste: Kue Lapis. Of je het nou lekker vindt of niet, het felroze of felgroene plakje maakt altijd iets in zijn toeschouwers los. Het is altijd een kwestie van tijd voor de eerste reactie komt: 'Wat is dat?' gevolgd door: 'Wat voor klappies?'. Een beetje hetzelfde als toen ik nog een klein Myrletje was en spekkoek meenam naar de kleuterklas. En net zoals toen, je mag kijken maar niet aankomen, want mijn snackjes delen kan ik nog steeds niet. Ik kan je wel precies vertellen waar je het kunt kopen: op de Pasar Malam Besar, Malieveld den Haag. Ga je mee?

A birds-eye view

Toen ik tien was, kreeg ik hem voor mijn verjaardag. Het was een enorm gevaarte, zwaar, en nu nog steeds kan ik het amper tillen. Laatst heb ik m'n ouders hem van zolder laten halen en nu stond hij al tijden hier in huis, wachtend om in gebruik genomen te worden.
Mijn naaimachine. Ik naaide vroeger altijd al de gekste dingen en was daar dan dagen zoet mee. 'Dat kan sneller', moeten mijn ouders gedacht hebben. Maar bij gebrek aan les (sorry mam) ging het apparaat met mij aan de haal en werd alles schots en scheef. Ik vond het maar moeilijk, zo'n ding. Maar nu staat hij hier. Ik heb hem laatst uitgebreid gepoetst en kwam een aantal bijzondere dingen tegen, waaronder een hele grote gloeilamp als verlichting (die dingen verkopen ze niet eens meer!) en de originele gebruiksaanwijzing, waaruit duidelijk blijkt dat het apparaat al enige tientallen jaren oud is. Bij de eerste run kwam er een ietwat verbrande lucht vanaf, maar toen de ergste stof eruit was bleek het een behoorlijk robuust geval.
En dus heb ik er van de week voor het eerst een kussen mee omgezoomd. Ietwat onwennig maar het ging, en nog recht ook. En het leuke: het was zo gepiept! Ik heb de smaak te pakken. Als een autist maakte ik in opperste concentratie in een paar uur het onderstaande kussen. En nu kan ik uitkijken naar een periode van broeken zomen en knuffels maken!
Wat een vooruitziende blik, die ouders...

Pin jij of pin ik?

Ruim twee weken blogstilte. Zelfs op mijn werk word ik door mijn collega aangesproken dat ik al 'een tijd' niks meer geschreven heb en in plaats daarvan alleen maar plaatjes op Facebook loop te posten. Maar ik kan er niks aan doen. Het zit hem in die plaatjes. Ik heb een plaatjesobsessie.
Het is allemaal de schuld van een andere collega die terloops aan mij vroeg of ik al 'pinde'. Ik keek haar even bedenkelijk aan, afvragend onder welke steen zij vandaan gekropen was. Bij haar nadere uitleg bleek dat niet zij, maar ik behoorlijk achterliep op de laatste mode. Laat Facebook, Hyves en Twitter maar achter je, want nu is er Pinterest. En het is ge-wel-dig. Iedere vrije minuut ga ik 'ff pinnen' om leuke plaatjes te zoeken. Want dat is alles wat het is. Op deze site kun je leuke plaatjes posten. Je kunt ze ook 'liken' of 'repinnen' en dan ordenen op verschillende 'boards'. Zo heb ik een board voor haakplaatjes, huisinspiratieplaatjes en en cartoons. Jaja. Ik heb ook al 2 'followers', mensen die mijn plaatjes graag bekijken. Natuurlijk is het een sport om zoveel leuke plaatjes te vinden dat je meer followers krijgt, maar als ik dat doe ben ik bang dat ik als volgende plaatje mijn ontslagbrief mag posten. Tot die tijd...pin ik lekker rustig door!
Heb je leuke plaatjes? Dan zie ik ze graag op Pinterest!

De oog-assistent

 Ik hoor dat mijn naam wordt omgeroepen en sta op om haar de hand te schudden. 'Ik ben -naam-, CO-ASSISTENT'. Het laatste spreekt ze heel hard uit, bijna als een verplichting. Het maakt mij niet uit, zolang ze maar naar mijn oog kijkt. We gaan een klein kamertje binnen en ik word overspoeld met vragen. Of ik nog op school zit, vraagt ze. Niet of ik nog studeer, maar school. Ik wijs op mijn duidelijk zichtbare AMC-badge en zeg 'Nee, ik werk hier, als promovendus..' 'Oh', zegt ze, en het schaamrood stijgt haar letterlijk naar de kaken. 'Dat vragen ze mij ook altijd, sorry' verontschuldigt ze zich. Inderdaad ziet ze er wel jong uit, maar ik zeg niks.
'Nou, we gaan eens even naar je ogen kijken', zegt ze na het kruisverhoor. Ze laat me allerhande trucjes doen en komt tot de conclusie dat er niks te zien is. Ik zeg dat de ontsteking niet in het midden van mijn oog zit, maar onder mijn ooglid, waar ze nog niet heeft gekeken. Ze duwt mijn onderste ooglid opzij en tuurt aandachtig. 'Nou, ik zie helemaal niets roods..' Ze doet zo haar best dat ik bijna niet durf te zeggen dat het niet mijn onderste, maar mijn bovenste ooglid is. Ik doe het toch maar. Ze pakt er nog wat apparatuur bij en probeert wat knopjes terwijl ik haar hoor mompelen ' Gut hoe werkt dit..nu is ie aan, nee uit...hoe doe ik dit ook alweer aan...niet zo, nee zo..'. Er gaat ergens een lampje aan wat denk ik goed is, want ik hoor een zucht van opluchting. Ze komt vervolgens zo dicht bij mijn oog kijken dat ik geen adem meer durf te halen.
Vertwijfeld zegt ze dat ze toch even DE arts erbij moet halen. Samen kijken ze door de microscoop naar mijn ogen. De arts wijst haar op enkele onrustige cellen, en de co-assistente knikt bevestigend 'Maar wel klein, toch?'. 'ALLES in het oog is klein', doet de arts haar vraag af. Ze houdt wijselijk haar mond. Eindelijk het verlossende woord: in mijn oog blijkt een virus, niks aan te doen en het kan weken of maanden duren. Eenmaal klaar schud ik de co-assitent haar hand en voel een verbintenis tussen ons. Feitelijk zijn we toch hetzelfde: een paar weken afzien, met iets beters in ZICHT!

Handdoekenlol

Na een lekkere warme douche mogen wij ons graag afdrogen met heerlijke zachte handdoeken uit Schotland. Ik veeg mijn voeten droog aan een badmat afwisselend uit Spanje of Frankrijk en eet daarna mijn cruesli met een lepel van Malaysian airlines.

Ja, ik geef het toe. Ik ben de reden dat ze bij hotels genoodzaakt zijn handdoeken te chippen (zie ook hier), asbakken aan de tafel vast te lijmen (hoewel die mijn laatste keuze zijn), en plastic bestek te serveren. Want wat ik het liefste meebreng van vakantie, zijn hotelsouvenirs. Mensen die dit veroordelen hebben gewoon nooit ervaren hoe vreselijk LEUK het is om iedere keer als je je voetjes afdroogt en je ontbijtje eet je weer helemaal in vakantiestemming te wanen.

Natuurlijk neem ik niet zomaar alles mee. Er zijn een paar regels. Ten eerste moet je iets meenemen dat niet direct gemist wordt. Dus vijf handdoeken of matchend servies, no go. Een, of hooguit twee, is genoeg. Insiders tip: Handdoeken liefst van de schoonmaakkar want anders tellen ze mee bij de kamerindeling. Regel twee: een logo. Voor de ultieme vakantieherinnering nemen we natuurlijk alleen souvenirs mee met een mooi logo van de bestemming erop. Saaie witte handdoeken? Dont't bother. Mooi gestikte logo's? Die moet je koesteren. Alles ertussenin is acceptabel als het in de koffer past. En regel drie: Even vragen wat het kost. Want natuuuuurlijk vragen we altijd eerst of we iets kunnen kopen. Zo niet: een koffiekop en schotel past ook prima in een handtas. Andere favoriet: lekkere onbekende smaakjes thee - een extra zakje kun je overal wel kwijt.

Wat het ergste is dat ik ooit heb meegenomen? Ik heb wel eens een complete hotelset aan zeepjes verborgen zodat het de volgende dag werd aangevuld. Maar dat was voor mijn moeder. Je kunt je afvragen wat erger is : deze genetische ballast meedragen of de daad zelf. Ik zeg alleen maar: wie wil er een lekker smaakje thee??

Ijsgeluk

Snoezig

Soms kom je van die leuke dingen tegen waarvan je denkt 'Dit kan ik ook zelf!'. Zo kwam ik laatst op internet een of ander verantwoord Tibetaans gebreid beest tegen. Support voor de plaatselijke economie met volledig verantwoord Tibetaanse yak-wol, blabla, je kent het wel. Fair trade is alleen meestal niet fair geprijsd. Geschokt kijk ik in de webwinkel, waar ik zie dat deze scheefgebreide (sorry, 'unieke') yakkies wel 27,50 kosten. Naakt dan he, want je moet ook nog kleren voor 'm kopen.
Maar, met een paar hoge-resolutie foto's kom je een heel eind en had ik na een paar dagen mijn eigen, recht gebreide en toch unieke exemplaar in huis - met broek.

Nep Snoesy© met broek

Enkele weken later begeef ik mij toevallig op fairtrade-terrein en zie daar een aantal bekende benen uit een mandje steken. Met het albekende prijskaartje eraan. Helemaal in z'n eentje in een mandje. ZONDER broek. Ik heb een beetje met de arme stakker te doen en verongelijkt leg ik hem weer netjes terug in z'n mandje. Niet genoeg geld op zak. Maar anders had ik 'm een kans gegeven. Want zo fair ben ik dan ook wel weer.

Echte dure broekloze Snooshy©