Primark

Voordat ik naar Schotland ging, had ik nog nooit van deze winkelketen gehoord. Zelfs toen ik er iedere dag voorbij liep had ik nog geen idee wat er allemaal te halen viel, want de oubollige kleding in de etalage leek bepaald niet uitnodigend. Maar dit kledingconcern met aantrekkingskracht categorie Ikea (= je komt altijd wel met IETS thuis) verdient het om helemaal ontdekt te worden. Na een enthousiast verhaal van een collega besloot ik ook een bezoek aan Primark te wagen, en er ging een wereld voor mij open. Het duurt ongeveer een uur voordat je je van de voorkant van de winkel naar de achterkant gewerkt hebt, wat weinig te maken heeft met de winkelgrootte, maar des te meer met het feit dat er ook nog 100 anderen zijn die ook graag goedkoop shoppen.
Gewapend tegen gillende meiden (of misschien is dat wel typisch Schots) met zwaaiende volle tassen en ellebogen stort ik mij vol overgave in de menigte, zoekend naar het laatste maatje 38. Vanwege de drukte zijn de paskamers meestal overvol maar ook daar hebben de meeste dames geen bezwaar tegen. Midden in het gangpad worden kledingstukken uitgetrokken en weer aangetrokken, en vervolgens niet al te elegant op de grond gesmeten. Volgens mij is het nog goedkoper om een nieuwe te laten maken dan het door een van de vele medewerkers weer in de rekken te laten hangen. Bijna alle tags spreken namelijk van 'made in Indonesia, India, China' en we weten allemaal dat een merkloos shirt van 1 pond waarschijnlijk niet gemaakt is uit liefdadigheid. Maar ja, wat aan de andere kant van de wereld is is niet hier en de Schotse dames hebben niet veel stof nodig.
Een klein nadeel: nog voor je de straat uit bent, heb je je vers aangeschafte outfit al bij tien andere mensen gezien. Onder de Primark-gebruikers worden dan betekenisvolle blikken uitgewisseld. Want goedkoop mag dan leuk zijn, aan anderen vertellen waar de outfit vandaan komt, is een regelrechte no go. En zo heeft alle hipheid toch zijn prijs.

Fantasiekaas met mosterd

(bron: http://misdaadjournalist.web-log.nl/)

Uitbarsting

Waar ik anders over een uurtje richting de metro ging om Luyken op te halen, moet ik nu waarschijnlijk (en hopelijk!) wachten tot middernacht. Sinds vanochtend is het Britse luchtruim wederom gesloten vanwege ronddwarreld as. En als het nog langer gaat duren barst er naast die stomme vulkaan waarschijnlijk ook iets anders uit! Dus laten we met z'n allen even duimen en heel hard blazen. Ik begin vast! Pfffffff pfffffff......

Glasgirls

 

Met Nikki in Street School Museum     Met Marita brillen passen in Primark

Twee weekenden vol sightseeing, shoppen bij Primark, kletsen, theetjes en cocktails drinken, fish & chips eten en stadswandelen. Als er iets is wat mij goed heeft gedaan, waren het deze meidenweekenden wel! Ontzettend bedankt lieve dames, het was erg leuk om jullie mijn Schotse leventje laten zien en ik heb genoten van jullie gezelschap!

Scottish Queensday

Geen in oranje gekleedde mensen, geen kermis, geen vrijmarkt. Voor het eerst met koninginnedag niet in Nederland zijn is best een beetje raar. Het creeert bijna een soort verbondenheid tussen de paar Nederlanders hier op de afdeling. Wat deed jij altijd met koninginnedag? Wat is de beste stad om naartoe te gaan? Gaan jullie het nog vieren?
In ieder geval wens ik jullie allemaal veel plezier vandaag met de jaarlijkse koninginnedag-activiteiten. Ik zit nog een paar uur achter mijn bureautje, waarna ik samen met Marita op de Glasgowse manier koninginnedag ga vieren: met een cocktailtje in plaats van oranjebitter!

Ik hier, jij daar...

... en vandaag al vijf jaar bij elkaar! Van mijn lieve mannetje kreeg ik vandaag dit alleszeggende berichtje. Helaas niet bij elkaar om het te vieren maar het gevoel van samenzijn overbrugt alle afstanden! I love you too!

AMC-NKI-PhD!

Het is moeilijk te geloven dat ik amper 30 uur geleden in de auto van Amsterdam op weg naar huis een telefoontje kreeg dat de komende vier jaar het grootste gedeelte van mijn leven gaat bepalen. Eerst dacht ik nog, 'proberen kan altijd' en 'laten we maar zien wat eruit gaat komen'. Toen ik in eerste instantie een afwijzing kreeg -omdat ik vanwege mijn verblijf in het buitenland een mogelijke aanstelling in parttime dienstverband bemoeilijkte- had ik het er BIJNA bij laten zitten. Na wikken en wegen toch nog een bericht gestuurd en uit de reactie bleek dat er vooral sprake was van een miscommunicatie over mijn beschikbaarheid: ik was van harte welkom voor een gesprek!
En daar zit je dan, in het buitenland, met een uitnodiging voor een sollicitatie in good old Amsterdam. Ik zeg, een ideaal excuus. En dus kocht ik een nieuw enkeltje, naar huis. Zes hele dagen kitties aaien, thuis in mijn eigen bedje slapen, unlimited Animal Planet kijken en een sollicitatie in het vooruitzicht!
Een week geleden had ik zo dus de eerste Echte Sollicitatie ever. Het voelde vreemd: solliciteren naar een baan terwijl je in oktober pas officieel student af bent. Met een rode boei van alle vragen kwam ik weer naar buiten maar erg onprettig was het niet. Blijkbaar vonden zij dat ook. Een dag later kreeg ik telefoon: of ik voor een tweede gesprek kon komen voordat ik weer terug naar Schotland ging. Eerst sprakeloos en daarna lyrisch hing ik op (het laatste meer toen ik al had opgehangen). En toen sloeg de nieuwsgierigheid toe. Ik wist dat een heel goede vriendin ook had gesolliciteerd. Het zou toch wat zijn als zij...En toen kwam er een smsje binnen: ' Ben jij ook gebeld?'. We belden elkaar en gilden om het hardst 'Jij bent die ander!!' eerst grappig, maar dan toch best een lastige situatie. We wisten immers: een van ons heeft volgende week een baan.
Al half met een been in Glasgow zat ik gisteren weer aan de andere kant van de tafel en vlak nadat mijn vriendin ook geweest was, kwam het verlossende nieuws terwijl we allebei in de auto terug zaten. Het rare nieuws, dat een van ons twee een baan heeft. En diegene....was ik! Vol ongeloof gingen aan de telefoon de arbeidsvoorwaarden volledig aan mij voorbij. In mijn hoofd werd het ineens bizar druk. Ik heb gewoon een baan, een PhD, voor vier jaar, in Amsterdam. En tegelijkertijd mijn goede vriendin, die ik deze baan ook zeer gegund had, niet...over tegenstrijdige gevoelens gesproken.
Langzaam begint het besef in te zinken dat ik per 1 juli dan ga uitvoeren waar ik de afgelopen jaren voor gestudeerd heb. Het onderzoek zal een gecombineerd onderzoek zijn van het AMC en het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis (AVL)/ het Nederlands Kanker Instituut (NKI) en ik zal ook op beide locaties werken. In het kort gezegd ga ik het cognitief functioneren van ex-borstkanker en ex-testiculairkanker in kaart brengen met neuropsychologisch onderzoek (175 mensen in totaal) en deze combineren met diverse brain imaging technieken (MRI, fMRI, DTI). Hier ga ik dan gedurende vier jaar een mooi proefschrift van maken.
Maar voorlopig is dit nog even toekomstmuziek, ook al is het al in juli (!). Voordat het zover is, eerst nog 9 weken extrahard bikkelen in Glasgow zodat ik mijn student-status zo snel mogelijk achter mij kan laten!