Het is moeilijk te geloven dat ik amper 30 uur geleden in de auto van Amsterdam op weg naar huis een telefoontje kreeg dat de komende vier jaar het grootste gedeelte van mijn leven gaat bepalen. Eerst dacht ik nog, 'proberen kan altijd' en 'laten we maar zien wat eruit gaat komen'. Toen ik in eerste instantie een afwijzing kreeg -omdat ik vanwege mijn verblijf in het buitenland een mogelijke aanstelling in parttime dienstverband bemoeilijkte- had ik het er BIJNA bij laten zitten. Na wikken en wegen toch nog een bericht gestuurd en uit de reactie bleek dat er vooral sprake was van een miscommunicatie over mijn beschikbaarheid: ik was van harte welkom voor een gesprek!
En daar zit je dan, in het buitenland, met een uitnodiging voor een sollicitatie in good old Amsterdam. Ik zeg, een ideaal excuus. En dus kocht ik een nieuw enkeltje, naar huis. Zes hele dagen kitties aaien, thuis in mijn eigen bedje slapen, unlimited Animal Planet kijken en een sollicitatie in het vooruitzicht!
Een week geleden had ik zo dus de eerste Echte Sollicitatie ever. Het voelde vreemd: solliciteren naar een baan terwijl je in oktober pas officieel student af bent. Met een rode boei van alle vragen kwam ik weer naar buiten maar erg onprettig was het niet. Blijkbaar vonden zij dat ook. Een dag later kreeg ik telefoon: of ik voor een tweede gesprek kon komen voordat ik weer terug naar Schotland ging. Eerst sprakeloos en daarna lyrisch hing ik op (het laatste meer toen ik al had opgehangen). En toen sloeg de nieuwsgierigheid toe. Ik wist dat een heel goede vriendin ook had gesolliciteerd. Het zou toch wat zijn als zij...En toen kwam er een smsje binnen: ' Ben jij ook gebeld?'. We belden elkaar en gilden om het hardst 'Jij bent die ander!!' eerst grappig, maar dan toch best een lastige situatie. We wisten immers: een van ons heeft volgende week een baan.
Al half met een been in Glasgow zat ik gisteren weer aan de andere kant van de tafel en vlak nadat mijn vriendin ook geweest was, kwam het verlossende nieuws terwijl we allebei in de auto terug zaten. Het rare nieuws, dat een van ons twee een baan heeft. En diegene....was ik! Vol ongeloof gingen aan de telefoon de arbeidsvoorwaarden volledig aan mij voorbij. In mijn hoofd werd het ineens bizar druk. Ik heb gewoon een baan, een PhD, voor vier jaar, in Amsterdam. En tegelijkertijd mijn goede vriendin, die ik deze baan ook zeer gegund had, niet...over tegenstrijdige gevoelens gesproken.
Langzaam begint het besef in te zinken dat ik per 1 juli dan ga uitvoeren waar ik de afgelopen jaren voor gestudeerd heb. Het onderzoek zal een gecombineerd onderzoek zijn van het AMC en het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis (AVL)/ het Nederlands Kanker Instituut (NKI) en ik zal ook op beide locaties werken. In het kort gezegd ga ik het cognitief functioneren van ex-borstkanker en ex-testiculairkanker in kaart brengen met neuropsychologisch onderzoek (175 mensen in totaal) en deze combineren met diverse brain imaging technieken (MRI, fMRI, DTI). Hier ga ik dan gedurende vier jaar een mooi proefschrift van maken.
Maar voorlopig is dit nog even toekomstmuziek, ook al is het al in juli (!). Voordat het zover is, eerst nog 9 weken extrahard bikkelen in Glasgow zodat ik mijn student-status zo snel mogelijk achter mij kan laten!
