Jiji the Cat

Gebaseerd op de populaire Japanse serie 'Kiki's Delivery Service' (wat dat ook moge zijn) vond ik een ge-wel-dig patroontje voor een leuk huisgenootje voor K&K. Toen hij af was, voelde hij zich meteen thuis! Mrrraaaauw!

Haakdraak

 

Nu de winter weer nadert en om 6 uur 's avonds echt de avond weer invalt, zocht ik iets om de donkere uurtjes door te komen. En op internet vond ik De Perfect Hobby. Waar je vroeger gedwongen op de basisschool tijdens doemiddag zat te zwoegen, zijn oude handwerktechnieken van je oma weer helemaal hipperdepip. En dus ben ik begonnen met...haken! Met van de zolder gehaalde oude bolletjes katoen (want ik de winkel is het tegenwoordig zeer moeilijk te krijgen) oefende ik mijn eerste onwennige steken. En na deze oefening begon ik aan mijn eerste projectje. En hier is ie dan, vernoemd naar de katoenlevertante: Toeti de baby-draak!

Spoor (t)ik?

Vroeger deed iedereen dat wel eens, zonder erbij na te denken. Op de tegels lopen, maar niet op de randjes. Als een soort spel.  Denk aan het al bekende nummer van kinderen voor kinderen: Ik loop met een been op de stoep. En een been in de goot. En als ik dat niet doe. Dan ben ik morgen dood. Naarmate je ouder wordt verdwijnen dit soort gekke tics, gewoontes, rituelen. Zeggen ze. Nu las ik laatst deze discussie op internet. En voelde ik mij ineens heel betrapt. Want het feit dat ik mijn broodjes altijd tot op het randje wil beleggen omdat ik het anders niet lekker vind, is dus blijkbaar iets dat niet iedereen heeft. Het is een trekje waar ik blijkbaar niks aan kan doen.
Is het gek op je M&M's op kleur gesorteerd op te eten? Om alleen oude kaas over de pasta te eten en extra belegen kaas op brood -maar dan wel warm brood of krentenbrood want op wit brood smaakt het mij weer niet.  Ik schud ALTIJD het pak voordat ik wat te drinken inschenk, ook al is het melk en wordt het er alleen maar een schuimende bedoening van.Ik lach om mensen die bijgelovig zijn en die patroontjes tellen, maar zelf kan ik er absoluut niet tegen als er meer dan drie jassen aan de kapstok hangen, want dan wordt het 'rommelig'. Zo krijg ik ook jeuk van openstaande kastdeuren. En ik mezelf maar wijsmaken dat dit alles nog enige functie heeft. Een Mars is ECHT veel lekkerder als je eerst de karamel opeet en dan de rest.
Soms denk ik: had ik maar een sport-tic, of een relax-neurose. Dat lijkt me wel wat. Ik moet NU relaxen, anders ben ik morgen dood. Kan nog een zekere vorm van waarheid inzitten ook.  Ach. Diegenen die hier het hardst om lachen doen dat waarschijnlijk uit herkenning. En dan ben ik wel benieuwd of er voor mij weer iets te lachen valt....

MSc's!

Al iets meer dan een week mogen we ons Masters of Science in de Clinical Psychology en Clinical Neuropsychology noemen. Met deze bul op zak zijn we klaar voor het werkende leven - althans, voor mij als over een jaartje mijn laatste stukje studie er ook op zit. In ieder geval zijn we allebei ontzettend blij met dit samen-stukje Leidse geschiedenis!

Koppie-koppie

TMS, oftewel Transcraniele Magnetische Stimulatie is een techniek die in Nederland nog volop in ontwikkeling is en waar ook in het buitenland super toffe onderzoeksshizzle mee gedaan wordt. Maar wat is het nou precies? Bij TMS stroomt eigenlijk een sterke elektrische stroom door een spoel van koperdraad (die twee donuts) die boven het hoofd wordt gehouden. Deze stroom genereert dan weer een magneetveld waardoor vervolgens neuronen worden geactiveerd of geinhibeerd.

Deze methode wordt gebruikt om meer te weten te komen over hoe het gebruikt kan worden bij de revalidatie bij hersenschade. En dat is precies wat ik in Glasgow ga doen! Ik ga daarom werken met patienten die na een beroerte lijden aan "neglect", een aandoening waarbij een patient bepaalde dingen in zijn gezichtsveld niet meer kan zien, terwijl de ogen nog goed werken. Een tekening van een neglect patient ziet er bijvoorbeeld zo uit:

Uiteraard gaat het niet gebeuren dat deze patienten als Bob Ross fabriekjes weer de deur uitgaan, maar in ieder geval gaat onderzocht worden of en hoe deze techniek gebruikt kan worden voor revalidatie. Daarnaast houd ik mij nog bezig met allerlei programmeerdingen, maak ik anatomische scans van het hoofd (MRI) en leer ik Neuronavigatie om ervoor te zorgen dat ik niet per ongeluk een verkeerd gebiedje in het hoofd aan of uit ga zetten. Wie durft?!

Zon, zee & bergschoenen

De tassen zijn ingepakt en gevuld met veel zonnebrand, strandlakens, en tutteltjes als nagellak en gezichtsscrub. Een unicum, want dit is voor het eerst dat dit soort items mee gaan op vakantie en ook in de tas PASSEN. Een eerste vakantie samen zonder tent, matjes of andersoortig survival spul -dat we zelfs in Indonesie bij ons hadden.
Want we gaan naar de Canarische eilanden. Twee maanden hebben we nu de tijd gehad om onze schaamte opzij te zetten en openlijk toe te geven dat we gaan genieten van een grote hoeveelheid zon, een beetje zee en omdat we het toch niet kunnen laten: mooie wandeltochten. Want Gran Canaria blijkt veelzijdiger dan je denkt. Zo kun je er dus niet alleen wandelen, maar ook surfen, met dolfijnen zwemmen (!), snorkelen en hopelijk lekker visjes eten. Wij gaan ons in ieder geval wel vermaken! Tot over twee weken!

EEE-toppertje

Snel loop ik door de stad met mams stukjes rennend in mijn kielzog. Want we zijn Luyken en m'n vader kwijt. Na een strategische opsplitsing (mannen computerzaken, vrouwen kleding shoppen - en ja, dit keer hoorde ik dus bij de laatste) kunnen we de mannen niet meer terug vinden op de afgesproken plek. En helemaal nerveus ben ik ervan. Na ruim drie kwartier zoeken in respectievelijk de Apple store, MyCom, Dynabyte en de Mediamarkt vinden we ze terug bij de McDonalds. In tegenstelling tot mijn moeder en ik duidelijk WEL een goede shopsessie achter de rug. Want mijn vader houdt een rood pakketje onder zijn arm.
Eenmaal thuis wordt het allemaal duidelijk wat de mannen in de tussentijd hebben uitgespookt, en dat we ze op een haar na hebben misgelopen bij de Mediamarkt. Want het rode pakketje is voor mij. En als ik het aanpak zie ik pas het Mediamarkt papier en valt me op dat het best zwaar is. Ik open het en zie een zwart (wel zelfde model als plaatje) glanzend 10 inch bovenkant...van een mini laptopje! Precies zo eentje die ik overwoog aan te schaffen voor mijn stage in Glasgow om handig te kunnen Skypen en zo in mijn tas mee te kunnen nemen. Maar dat wist mijn vader niet. Die kwam, gelukkig als ik ben, in de Haagse Mediamarkt ZELF tot exact dezelfde conclusie. En dus is datgene waar ik niet wist genoeg spaargeld voor te hebben nu al in mijn bezit. Sterker nog, ik heb al 52 updates gedraaid en typ zelfs dit eerste weblogje op mijn mini-top! Waar er waarschijnlijk nog veel meer op gaan volgen over een half jaar, zodat mijn moeder zich iets minder zorgen hoeft te maken als ik aan de andere kant van zee zit. Want met zo'n makkelijk mee te nemen mini-top, is thuis toch weer een heel stuk dichterbij!
Dank jullie wel voor dit prachtcadeau!!