Winterdrukte

Momenteel ligt mijn bed bezaaid met spullen. Helm, kleding, rugbescherming, tas, snowboard. Over twee dagen vertrek ik samen met L. naar Les Deux Alpes, waar ik een week lang in de sneeuw ga ploeteren om te leren snowboarden! Uiteraard hoort daar ook een gave outfit bij! Volgens mij ben ik een van de weinige mensen die de eerste keer gaat snowboarden met volledig EIGEN materiaal. Het board pronkte al een tijdje aan de muur, maar op een gegeven moment krijgen mensen toch door dat je het niet kunt...
Voor dit hele feest begon had ik het druk met andere studentenzaken, zoals op vakantie naar Belgie met mijn zestienkoppige schoonfamilie (zie foto van Fabienne, Taco, Regina en ik in de Belgische bossen). Ik mocht mij een week vermaken in ons huisje MET zwembad (!) en we bezochten Brugge en Gent.
En jarig zijn, natuurlijk. Nu is van dat laatste geen concrete foto, maar ik kan uit betrouwbare bron zeggen dat ik zeer verwend ben. Van L. kreeg ik deze mooie Les Deux Alpes reis, en van mijn lieve nichtje deze weer een enorme zak snoep! Verder puilde mijn dressoir uit van leuke spullen, zodat mijn kamer kon versieren, sushi kan maken, urenlang kan douchen met verschillende geurtjes en daarna een leuk setje aan kan trekken. Maar het mooiste is, dat ik er nu ook als ik ga sporten modieus uit kan zien! Van Olivier (de beste vriend van L.) kreeg ik namelijk een schitterend mooie hardloopbroek (voor de insiders: bijpassend bij mijn Nike Plus kit)! Hier kan natuurlijk geen kiekje van ontbreken....
Zoals de broer van L. zei: Hals- und Beinbruch, en tot na mijn bezoek aan de sneeuw!

Flutpakket

De verwachtingen waren hoog gespannen. De afgelopen twee jaar kreeg ik een grote doos/bak vol met kerstige vreetwaren als ragout, pesto-soepstengels, vieze kaasjes en buitenlandse koffie. Als arme student in december natuurlijk een uitkomst.
Dit jaar kreeg ik een ietwat onprofessionele uitnodiging met: 'je bent uitgenodigd voor de kerstborrel op 17 december tussen 16.00 en 19.00 uur. Je kunt dan ook je kerstpakket in ontvangst nemen'. Op het eerste gezicht lijkt dit een vrij volledige uitnodiging, ware het niet dat men voor het gemak vergat een LOCATIE op de uitnodiging te vermelden. Opgetogen fietste ik dus naar de locatie waar ik mij de twee jaar ervoor tegoed deed aan stokbroodjes, wijntjes en kerstkransjes. Zonder succes. Het pand bleek leeg, donker en duidelijk kerstpakketloos. Cluesless belde ik de thuiszorg maar ik kreeg geen gehoor. Op de gok wist ik mij de straatnaam nog te herinneren waar het kantoor van de organisatie onlangs naartoe verhuisd was dus ik besloot het erop te wagen en die te zoeken.
Een halfuur later nadat ik zonder succes de hele stadssingel (= lang...) had afgefietst belandde ik bij de boekhandel voor een stadskaart. Om een lang verhaal kort te maken: ik moest een totaal andere kant op en kwam uiteindelijk een uur nadat ik van huis was gegaan aan op de plaats van bestemming. Maar ach, voor die paar blikjes ragout moet je wat over hebben!
Eenmaal bij binnenkomst zocht ik naar de albekende stapel dozen maar: ik vond ze niet. Achter een tafeltje stond een ietwat chagrijnige dame, die, toen ik vroeg naar mijn kerstpakket zei: 'Weet je het zeker?' Ik moest lachen want ja, ik had natuurlijk niet voor niets zo hard gefietst. Er werden twee plastic pakketjes op de tafel gelegd en een boekje waar met grote letters '2008' op stond. Oftewel: de gratis zorgagenda voor 2008. 'Alsjeblieft hoor'!
Ik keek nog eens goed. Voor mij lag een ongeprepareerd kerstpakket bestaande uit een ouwewijventas met rozen erop (zo eentje die je bij de Chinees gratis krijgt), iets wat lijkt op een schrijfmap (nog in plastic kan het van alles zijn) en, als klapper dus, de agenda. Ik krijg een los leren kaartje in mijn hand gedrukt -die er schijnbaar aan moet hangen- waarop staat: Prettige kerstdagen van Directie en Management.
Impulsief trek ik bijna het plastic van de tas en zeg uit goede wil: 'Zo, eh, mooi, deze tas kan meteen in gebruik!' Ik kijk naar het afkeurende gezicht van mijn wijkplanner en bedenk me. "Hoewel, eigenlijk past ie ook zo wel in mijn fietstas...' Ze moet lachen. Zij behoort gelukkig tot de (hopelijk beter getroffen) directie. En ach. Ik heb vast nog wel een ragoutje over van de vorige twee jaar.

Snowwhite

Sinds vandaag voel ik mij echt een ijsprinsesje! Zie hier: mijn alvast-gegeven-want-ik-had-het-nodig verjaardagscadeau: de mooiste niet functionele jas van de wereld! Ik moet nog wel even wennen aan deze windstopperloze jas, maar nu kan ik netjes, (hopelijk blijvend) wit en toch best warm al mijn sollicitaties en stages deze winter tegemoet zien. Met alleen een jas is de outfit uiteraard niet compleet en dus moesten er ook nog bijpassende witte-met-uitgesneden-bloempjes-schoenen bij. Koel he?

Scriptieplaats-Hemel

Toen de tiende e-mail de deur uitging had ik het echt wel even gehad. Met minimaal een sollicitatie per week boekte ik nog steeds geen enkel groot of zelfs klein succesje. Het vinden van een externe scriptieplaats leek bijna een onmogelijke opgave. Ik wilde heel graag met een MRI-scanner werken en dacht: breinplaatjes schieten kan toch niet zo moeilijk zijn? Met het lood in mijn schoenen ging ik naar mijn scriptiecoordinator. Ik had al mijn bronnen al aangeboord maar helaas: nergens was MRI-onderzoek beschikbaar. Ik schreef willekeurig wat mensen aan en in de tussentijd zat ik met mijzelf op de bank lekker zielig te wezen. Het blijkt niet zo'n kunst te zijn om te kijken naar wat je NIET hebt (namelijk een scriptieplaats). Zeker niet wanneer voor je gevoel je studiegenoten hard aan de weg timmeren en tijdens het college semi-intelligente opmerkingen de klas in slingeren die zij 'in de praktijk' hebben opgepikt.
Ik troostte mezelf met de gedachte dat ik vast zo lang moest wachten omdat er ergens in het universum De Perfecte Plaats voor mij zou zijn. En warempel. Ik kreeg een reactie uit Amsterdam (VU) dat ik mocht komen solliciteren. Vol spanning ging ik erheen. Peentjes zweten. Laten zien dat je gemotiveerd bent maar ook weer niet TE, natuurlijk. En dan: wachten. Think happy thoughts en vooral: echt wachten. En daar kwam uiteindelijk het verlossende woord: ik wil je graag hebben bij ons project. Ik. In een Echt Onderzoek!
En nu ga ik dus vanaf medio januari acht maanden als mede-testleider werken aan onderzoek naar de ontwikkeling van brein en cognitie in de pre-adolescentie. Daar mag ik de hele dag tweelingen van 11 jaar en hun ouders en broer/zus lastigvallen met vragen, (neuro)psychologische tests, hormoonbepalingen en het mooiste: MRI-scans! Vanaf volgend jaar pendel ik 3 tot 4 dagen in de week heen en weer tussen de VU in Amsterdam en het UMC in Utrecht. En dan zullen we eens zien hoeveel mooie praktijk opmerkingen ik terloops kan droppen...!

Goed gemutst

Het is weer bijna winter en dus...tijd voor een nieuwe muts (had er nog maar vijf..)! Zacht gebreid met een fleece binnenkantje was ik helemaal verliefd! Winter here I come!

Miniboom

Een dagje uit naar een willekeurige plaats in Nederland: op de bonnefooi stappen we in de trein. Eerst gedobbeld: noord of zuid Nederland? We komen uit bij noord. Uiteindelijk stappen we na ruim twee uur uit bij Deventer. En wat is Deventer gezellig! Tussen de oude straatjes wandelen we ons suf en houding we plotseling stil bij een bloemen- en plantenwinkel. En allebei zijn we op slag verliefd. 'Bonsai's!!' roepen we als kleine kinderen terwijl we het bord volgen naar de 'bonsai serre' achterin de winkel. Een aardige verkoopster helpt ons en laat ons dan alleen. Even kijken. Die? Of die? Even naar de voorkant van de winkel. Weer terug naar achteren. Die vergelijken met die. Wat vind je van deze? Uiteindelijk weten we het voor elkaar te krijgen dat we allebei uit tientallen bonsai's twijfelen uit dezelfde twee. Na een eeuwigheid -de verkoopster heeft er duidelijk lol om- maken we een keuze: de kleine Ulmus voor mij en de grotere Serissa voor L.
We nemen onze kindjes mee in een doos en checken tijdens de reis terug om de vijf minuten of er al sporen zijn van bladuitval of uitdroging. Wat een dilemma's. We blijven voelen aan de potgrond en voeren zware gesprekken over het hoe en wat met betrekking tot
het water geven. De verzorging van een bonsai luistert heel nauw en dus koken we eerst braaf water omdat dat beter is, kopen we mest, een snoeischaar en maken we een buiten-dompelbad. Uitgebreid vertel ik in geuren en kleuren aan L. over het eerste sproeibadje dat ze zojuist hebben gekregen.
Ach ja. Het is een hele verantwoordelijkheid, zo'n kleine. Volgens de tweehonderd bookmarks die ik inmiddels heb verzameld schijnt het al een wonder te zijn om hem als beginner uberhaupt in leven te kunnen houden. Blij dat ik de komende periode niet weer voor twee maanden op reis ga...he mam??

Haarlem de Paarlem

Ik kan er Echt Niet Tegen. Mensen die bij het communiceren met kinderen zelf veranderen in kinderen. En dan bedoel ik niet lol maken in de vorm van vingerverf in je haar smeren of stiekem lachen om vieze poepwoorden. In de psychologieboeken die ik voor mijn studie lees staat het volgende over het opzetten van kinderstemmetjes bij de opvoeding van je kind: het klinkt wat schattiger, maar het maakt geen ruk uit. Je kind leert er niet meer of minder om wanneer je je kind aanspreekt met een stemgeluid een paar octaven hoger dan je kind zelf doet. Maar afgelopen zondag kwam ik een gezin tegen die deze boeken duidelijk niet in de kast heeft staan.
In de trein van Den Haag naar Haarlem ontvouwde zich voor mijn ogen een indrukwekkend schouwspel. Rechtstreekt uit de LOI reclame weggelopen zitten daar Wouterrr en Merelll met drie kleine kindertjes varierend in leeftijd van negen maanden tot vijf jaar. Rozijntjes werden tevoorschijn gehaald en kinderformaat banaantjes uit dezelfde tas. Tot daar nog niets bijzonders (mijn happentas wint daar zonde moeite van). Op het moment dat de ouders echter hun mond opentrokken, kon ik echt niet meer fatsoenlijk DS-en. Na een uitgebreide 'ik zie ik zie wat jullie allemaaaaaaaal niet zien' (sorry? Didn't realize I was involved in the game too?) begon de moeder -die alles overigens expres heel goed raadde en niet niet de kleuren 'purper' en 'kobaltblauw' noemde- met een piepstemmetje te vertellen dat ze een klein feestje hadden vandaag want Chiel was negen maanden geworden. De moeder keek daarbij of er een dagje Efteling op het programma stond. Het moet wel een heel bijzondere gewaarwording zijn om te ontdekken dat je kind groeit. Dat er vervolgens een heel arsenaal aan verjaardagsliedjes wordt gezongen kan ik mee leven. Toen het oudste kindje echter een aantal woorden in een zelfgemaakt liedje omhusselde spatte de zeepbel uiteen. Vader en moeder reageerde verbijsterd met een veel te hoog aardappelstemmetje: wat doe JIJ nou? Doe eens niet zo raaarrrh, dat vind ik wel een heel vrreemd liedje! Toen kindje nummer twee vervolgens op de bijtring van de jongste begon te stampen, vond papa dat naar eigen zeggen ook 'buitengewoon vrreemd' van de kleine uk.
De moeder probeerde de kinderen nog met een laatste redmiddel tot orde te brengen door een zelfgemaakt liedje. Vals en HARD zong ze zonder schaamte: 'Haarlem de Paarlem, Haarlem de Paaaaaarlem' bij het binnenrijden van het station. Ik trok een wenkbrauw op. Wannabe modelgezinnen. Eens opzoeken wat mijn boek daarover zegt....