Goed gemutst

Het is weer bijna winter en dus...tijd voor een nieuwe muts (had er nog maar vijf..)! Zacht gebreid met een fleece binnenkantje was ik helemaal verliefd! Winter here I come!

Miniboom

Een dagje uit naar een willekeurige plaats in Nederland: op de bonnefooi stappen we in de trein. Eerst gedobbeld: noord of zuid Nederland? We komen uit bij noord. Uiteindelijk stappen we na ruim twee uur uit bij Deventer. En wat is Deventer gezellig! Tussen de oude straatjes wandelen we ons suf en houding we plotseling stil bij een bloemen- en plantenwinkel. En allebei zijn we op slag verliefd. 'Bonsai's!!' roepen we als kleine kinderen terwijl we het bord volgen naar de 'bonsai serre' achterin de winkel. Een aardige verkoopster helpt ons en laat ons dan alleen. Even kijken. Die? Of die? Even naar de voorkant van de winkel. Weer terug naar achteren. Die vergelijken met die. Wat vind je van deze? Uiteindelijk weten we het voor elkaar te krijgen dat we allebei uit tientallen bonsai's twijfelen uit dezelfde twee. Na een eeuwigheid -de verkoopster heeft er duidelijk lol om- maken we een keuze: de kleine Ulmus voor mij en de grotere Serissa voor L.
We nemen onze kindjes mee in een doos en checken tijdens de reis terug om de vijf minuten of er al sporen zijn van bladuitval of uitdroging. Wat een dilemma's. We blijven voelen aan de potgrond en voeren zware gesprekken over het hoe en wat met betrekking tot
het water geven. De verzorging van een bonsai luistert heel nauw en dus koken we eerst braaf water omdat dat beter is, kopen we mest, een snoeischaar en maken we een buiten-dompelbad. Uitgebreid vertel ik in geuren en kleuren aan L. over het eerste sproeibadje dat ze zojuist hebben gekregen.
Ach ja. Het is een hele verantwoordelijkheid, zo'n kleine. Volgens de tweehonderd bookmarks die ik inmiddels heb verzameld schijnt het al een wonder te zijn om hem als beginner uberhaupt in leven te kunnen houden. Blij dat ik de komende periode niet weer voor twee maanden op reis ga...he mam??

Haarlem de Paarlem

Ik kan er Echt Niet Tegen. Mensen die bij het communiceren met kinderen zelf veranderen in kinderen. En dan bedoel ik niet lol maken in de vorm van vingerverf in je haar smeren of stiekem lachen om vieze poepwoorden. In de psychologieboeken die ik voor mijn studie lees staat het volgende over het opzetten van kinderstemmetjes bij de opvoeding van je kind: het klinkt wat schattiger, maar het maakt geen ruk uit. Je kind leert er niet meer of minder om wanneer je je kind aanspreekt met een stemgeluid een paar octaven hoger dan je kind zelf doet. Maar afgelopen zondag kwam ik een gezin tegen die deze boeken duidelijk niet in de kast heeft staan.
In de trein van Den Haag naar Haarlem ontvouwde zich voor mijn ogen een indrukwekkend schouwspel. Rechtstreekt uit de LOI reclame weggelopen zitten daar Wouterrr en Merelll met drie kleine kindertjes varierend in leeftijd van negen maanden tot vijf jaar. Rozijntjes werden tevoorschijn gehaald en kinderformaat banaantjes uit dezelfde tas. Tot daar nog niets bijzonders (mijn happentas wint daar zonde moeite van). Op het moment dat de ouders echter hun mond opentrokken, kon ik echt niet meer fatsoenlijk DS-en. Na een uitgebreide 'ik zie ik zie wat jullie allemaaaaaaaal niet zien' (sorry? Didn't realize I was involved in the game too?) begon de moeder -die alles overigens expres heel goed raadde en niet niet de kleuren 'purper' en 'kobaltblauw' noemde- met een piepstemmetje te vertellen dat ze een klein feestje hadden vandaag want Chiel was negen maanden geworden. De moeder keek daarbij of er een dagje Efteling op het programma stond. Het moet wel een heel bijzondere gewaarwording zijn om te ontdekken dat je kind groeit. Dat er vervolgens een heel arsenaal aan verjaardagsliedjes wordt gezongen kan ik mee leven. Toen het oudste kindje echter een aantal woorden in een zelfgemaakt liedje omhusselde spatte de zeepbel uiteen. Vader en moeder reageerde verbijsterd met een veel te hoog aardappelstemmetje: wat doe JIJ nou? Doe eens niet zo raaarrrh, dat vind ik wel een heel vrreemd liedje! Toen kindje nummer twee vervolgens op de bijtring van de jongste begon te stampen, vond papa dat naar eigen zeggen ook 'buitengewoon vrreemd' van de kleine uk.
De moeder probeerde de kinderen nog met een laatste redmiddel tot orde te brengen door een zelfgemaakt liedje. Vals en HARD zong ze zonder schaamte: 'Haarlem de Paarlem, Haarlem de Paaaaaarlem' bij het binnenrijden van het station. Ik trok een wenkbrauw op. Wannabe modelgezinnen. Eens opzoeken wat mijn boek daarover zegt....

Dag oma

Het is zover
ik ga op reis
weg, ver weg
onbekend waarheen
degene die ik lief heb verlaat ik
om degene die ik lief had terug te vinden.




Zo luidde de tekst op haar rouwkaart. Een tijd geleden zat ik samen met L. bij haar aan tafel te vertellen over onze lange reis. Geinteresseerd bekeek ze de foto's en voor het eerst deed ze een boekje open over vroeger. Over hoe koud het was op de boot van Indonesie naar Nederland. Hoe moeilijk de start hier was in een land dat ze niet kende. Maar hoe ze samen met opa sterk was en ze het zo weer zou doen, als ze de keus had. Samen. Ze zuchtte terwijl ze zei:' Ik mis die ouwe zo.'
Toen ze een paar weken later was gevallen had niemand verwacht dat het zo snel zou gaan. Ik belde mijn moeder: 'Oma mankeert niks, ze is helemaal in orde maar ze is wel erg moe'. De moeheid verdween echternniet en de dokter deed een bloedtest. Oma had leukemie.  Volgens de dokter een conditie waar ze nog prima mee kon leven maar oma dacht er anders over. Het was mooi geweest. Een paar uur nadat ze arriveerde in het ziekenhuis verliet ze deze aarde om terug te keren naar degene die ze al die tijd zo gemist had.
Ik kijk naar de kaart van Indonesie aan de muur. En ik denk aan hoe de laatste schakel tussen daar en hier vanaf nu zal voortleven in herinnering. Een herinnering die voor mij voor altijd tastbaar zal blijven, dankzij het mogen delen van onze reiservaringen in haar vaderland tijdens -achteraf gezien- de laatste maanden van haar leven. En ik zie het voor me. Oma, net als vroeger, kibbelend met opa. Maar dan daarboven kijkend naar ons. Lieve oma, ik zal u missen! Veel liefs van uw nonna voor u en voor opa en tot over heel heel heel veel jaar....

Home sweet home!

De pastei van mams is op, de koelkast wordt langzaam leger. Spullenzijn weer schoon en Ramayana prijkt aan de muur als herinnering aan deafgelopen maanden. Ik ben weer thuis en de tijd vliegt. Bachelordiplomaopgehaald en schoolrooster klaar voor het komende halfjaar. Door alledrukte zou ik bijna vergeten hoe HEERLIJK het is om weer thuis te zijn.
Wat ik het meest zou missen, dacht ik: aardappelen, rust en stilte,een normaal schoolritme. Hoe je thuis erachter kunt komen dat je veelsimpelere dingen mist zoals het rumoer van je huisgenoten, de ruimtevan je kamer, de vorm van je eigen matras. Het zit hem in de kleinedingen. Niet de aardappels, maar wie de aardappels maakt. Uberhaupt hetkopen en koken van aardappels. En de mensen.
Gisteren ging ik ophet station op een bankje zitten met genoeg zitruimte voor nog drieextra personen. Toen ik ging zitten schoof zowel de mevrouw links alsrechts haar tas en haar krantje opzij. Voorheen had ik dit vast opgevatals een teken van beleefdheid, maar nu kon ik mij niet losmaken van dietwee overduidelijk lege plekken naast mij. Private space, ik moet erweer aan wennen. Vandaag voor het eerst weer een ei gekookt: meer kanik voorlopig ook niet eten, want mijn maag is niet opgewassen tegenmijn normale dosis zuivel en andere hollandse heerlijkheden. Had ik alverteld hoe HEERLIJK het is om weer thuis te zijn?
Vanaf maandagga ik de komende anderhalf jaar door het leven als masterstudenteklinische neuropsychologie. Twintig minuten in de trein per dag zonderiemand die een praatje maakt. Met mijn mp3-speler op blend ik opnieuwin de individualiteit van het dagelijks ritme. I'm back and ready!

Selamat tinggal, Indonesia!

In Bandung, daar waar mijn opa lang geleden geboren is, denk ik eigenlijk helemaal niet frequenter aan mijn opa dan tijdens de rest van onze reis; eigenlijk zijn mijn grootouders onlosmakelijk met deze reis verbonden. Ik denk terug aan mijzelf, veertien jaar, aan de keukentafel bij opa en oma terwijl ik vragen stel voor mijn geschiedeniswerkstuk over Nederlands Indie. 'Opa, hoe was het vroeger in Indonesie?' Opa vertelt vol geuren en kleuren over zijn eerste baantje als kind waarbij hij koek rondbracht op een fiets met metalen banden waardoor alle koek verkruimelde en lacht heel hard. Oma had het druk met koken en liet opa praten terwijl ze af en toe corrigeerde. Hier in Bandung is alles anders dan vroeger en het is moeilijk om mij voor te stellen hoe deze stad er 85 jaar geleden uit moest zien. Maar dat maakt niet uit: Indonesie leeft en in al haar adem ruikt ze naar opa en oma.
Op zoek naar een wat meer geologische onderbouwing van dat perspectief bezoeken wij het Geologisch Museum, dat -ook al heb ik slechts een museum van binnen gezien- ongetwijfeld een van de meest complete educatieve musea van Indonesie moet zijn. Het leuke van dit museum is dat niet alleen negentig procent van de gevonden voorwerpen aan meterorieten, stenen, mineralen en botten ook daadwerkelijk in dit land gevonden zijn, maar dat je ze ook mag AANRAKEN. En daar houd ik van -ik blijf een halve pinda. We pikken wat ingewikkelde Indonesische educatie mee over platentektoniek en geologische bodemgronden (so we partially missed that learning part..) en 'ontsnappen' ternauwernood aan de drukte een buslading van tweehonderd scholieren die vlak na ons in stalactieten komen knijpen.
Aangezien het hier in Bandung toch het fijnste is om te shoppen in een shoppingcenter -en niet in de laatste plaats omdat we een tikkeltje te vermoeid zijn voor overmatige 'Hey Mister'-interactie met locals, nemen we een taxi naar de Bandung Supermal, die volgens de Lonely Planet de grootste Hero supermarkt van Indonesie heeft. Erg interessant voor mij daar ik de supermarkten hier nog steeds als een feestje beschouw, maar vandaag hebben we andere plannen. We stuiten op een vreselijk relaxte superbioscoop, waar we voor omgerekend 80 eurocent een kaartje kopen en genieten van een niet-nagesynchroniseerde-maar-gewoon-engelse Ratatouille -een echt GEWELDIGE film waarbij de tranen in ieder geval over mijn wangen liepen van het lachen. Heerlijk westers, heerlijk rustig.
Over westers gesproken: morgen gaan we echt iets beschamend heerlijks decadent doen. Naast ons huidige hotel -dat goed is, maar niet bijzonder goed- staat een vreselijk hoog high-end hotel met gepoetste liften en baliepersoneel met een evenzo gepoetste lach erachter. Een hotel dat, naast een verdieping met een bioscoop, zwembad, fitness en conference center ook een aantal verdiepingen bevat met hotelkamers en semi-permanente huisvesting. En in dit hotel, op de negentiende (!) verdieping staat voor ons morgen een schitterend two-bedroom condotel (zo'n semi-permanente huisvesting) op ons te wachten voor het studentikoze (kuch) bedrag van een luttele 110 eurootjes per nacht. Waar wij, nu komt het, voor 'slechts' nog minder dan de HELFT van deze prijs in deze veel te luxe kamer de hele dag decadent in bad gaan hangen. Ik kan echt niet wachten met dit schitterende afscheid van onze laatste reis-in-Indonesie-bestemming en dus tevens ook een semi-definitief afscheid en afsluiting van onze lange reis.
Vanuit een bad met bubbels denk ik aan alles wat mij thuis wacht en in opgewonden stemming denk ik aan mijn laatste weblog van over een paar dagen vanuit Jakarta, waar ik echt -en voor de laatste keer- kan testen of ik inmiddels al smog-imuun geworden ben. Sampai Jumpa!

Aan opa's wieg

In Bandung, daar waar mijn opa lang geleden geboren is, denk ik eigenlijk helemaal niet frequenter aan mijn opa dan tijdens de rest van onze reis; eigenlijk zijn mijn grootouders onlosmakelijk met deze reis verbonden. Ik denk terug aan mijzelf, veertien jaar, aan de keukentafel bij opa en oma terwijl ik vragen stel voor mijn geschiedeniswerkstuk over Nederlands Indie. 'Opa, hoe was het vroeger in Indonesie?' Opa vertelt vol geuren en kleuren over zijn eerste baantje als kind waarbij hij koek rondbracht op een fiets met metalen banden waardoor alle koek verkruimelde en lacht heel hard. Oma had het druk met koken en liet opa praten terwijl ze af en toe corrigeerde. Hier in Bandung is alles anders dan vroeger en het is moeilijk om mij voor te stellen hoe deze stad er 85 jaar geleden uit moest zien. Maar dat maakt niet uit: Indonesie leeft en in al haar adem ruikt ze naar opa en oma.
Op zoek naar een wat meer geologische onderbouwing van dat perspectief bezoeken wij het Geologisch Museum, dat -ook al heb ik slechts een museum van binnen gezien- ongetwijfeld een van de meest complete educatieve musea van Indonesie moet zijn. Het leuke van dit museum is dat niet alleen negentig procent van de gevonden voorwerpen aan meterorieten, stenen, mineralen en botten ook daadwerkelijk in dit land gevonden zijn, maar dat je ze ook mag AANRAKEN. En daar houd ik van -ik blijf een halve pinda. We pikken wat ingewikkelde Indonesische educatie mee over platentektoniek en geologische bodemgronden (so we partially missed that learning part..) en 'ontsnappen' ternauwernood aan de drukte een buslading van tweehonderd scholieren die vlak na ons in stalactieten komen knijpen.
Aangezien het hier in Bandung toch het fijnste is om te shoppen in een shoppingcenter -en niet in de laatste plaats omdat we een tikkeltje te vermoeid zijn voor overmatige 'Hey Mister'-interactie met locals, nemen we een taxi naar de Bandung Supermal, die volgens de Lonely Planet de grootste Hero supermarkt van Indonesie heeft. Erg interessant voor mij daar ik de supermarkten hier nog steeds als een feestje beschouw, maar vandaag hebben we andere plannen. We stuiten op een vreselijk relaxte superbioscoop, waar we voor omgerekend 80 eurocent een kaartje kopen en genieten van een niet-nagesynchroniseerde-maar-gewoon-engelse Ratatouille -een echt GEWELDIGE film waarbij de tranen in ieder geval over mijn wangen liepen van het lachen. Heerlijk westers, heerlijk rustig.
Over westers gesproken: morgen gaan we echt iets beschamend heerlijks decadent doen. Naast ons huidige hotel -dat goed is, maar niet bijzonder goed- staat een vreselijk hoog high-end hotel met gepoetste liften en baliepersoneel met een evenzo gepoetste lach erachter. Een hotel dat, naast een verdieping met een bioscoop, zwembad, fitness en conference center ook een aantal verdiepingen bevat met hotelkamers en semi-permanente huisvesting. En in dit hotel, op de negentiende (!) verdieping staat voor ons morgen een schitterend two-bedroom condotel (zo'n semi-permanente huisvesting) op ons te wachten voor het studentikoze (kuch) bedrag van een luttele 110 eurootjes per nacht. Waar wij, nu komt het, voor 'slechts' nog minder dan de HELFT van deze prijs in deze veel te luxe kamer de hele dag decadent in bad gaan hangen. Ik kan echt niet wachten met dit schitterende afscheid van onze laatste reis-in-Indonesie-bestemming en dus tevens ook een semi-definitief afscheid en afsluiting van onze lange reis.
Vanuit een bad met bubbels denk ik aan alles wat mij thuis wacht en in opgewonden stemming denk ik aan mijn laatste weblog van over een paar dagen vanuit Jakarta, waar ik echt -en voor de laatste keer- kan testen of ik inmiddels al smog-imuun geworden ben. Sampai Jumpa!