Appeltje voor de dorst

Een onbekend aantal dagen wachten en dit stukje schoonheidstechnologie staat te pronken op mijn salontafel/bank/keukentafel/tuintafel/collegebank!*
*doorhalen wat niet van toepassing is
Mijn ouders kwamen vandaag op bezoek, en na een middagje stadten kwamen we terecht in de computerwinkel. Voor een internetkabeltje. Aldaar viel ons -mijn- oog op de mooi uitgestalde stukjes techniek. Ik merkte bij mezelf een zekere gevoeligheid voor de steek-dit-formaat-maar-in-je-tas-laptops, vooral toen m'n moeder tegen m'n vader zei dat hij die 'ook maar erbij moest doen voor z'n dochter'. Ondanks dat dochterlief natuurlijk best graag een nieuwe laptop wil, vond zelfs zij dat wat te ver gaan. Uiteindelijk bleef het dan ook bij een internetkabeltje en een hoop speculatie. Dacht zij.
Thuis aangekomen na een suggestief onderweg-gesprek over laptops, begon paps rond te kijken op internet. En hij vond: een Apple Center op de grote markt in Haarlem. Of ik nog even wilde kijken. Kijken kan altijd, tenslotte? Vond dochterlief ook. Na vijf minuten vergapen in de Appeltjeswinkel vroeg de Appeltjesmeneer of hij ons misschien kon helpen.
'Wij willen graag een Macbook', zei m'n vader. Of we hem meteen mee konden nemen. Ik kon alleen maar heel schaapachtig kijken en nee, meteen meenemen kon niet. 'Geef dan je adres maar op'. Ik kon nog net murmelen 'Pap, weet je het zeker?', voordat de Appeltjesmeneer achter zijn Appeltjescomputer mijn eigen Oogappeltje ging bestellen.
En nu heb ik dus bijna mijn eigen Macbook. Sponsored by Pa&Ma©. En, dochterlief bekend: ze kan niet wachten!

Toppers

Ze is koel, soms ronduit koud. Op sommige punten kun je moeilijk hoogte van haar krijgen. En tegelijkertijd is dat ook haar grootste charme. Op het eerste gezicht ondoorgrondelijk. Hoog. Om precies te zijn: 4807 meter. En op 15 juli 2006 om 11:15 bereikte ik haar top! Ik heb het over: De top van de Mont Blanc!
(klik voor vergroting)

Negen dagen lang stijgen en dalen door het meest fantastische landschap dat je je kunt voorstellen. Steeds weer vingen we een glimp op van ons ultieme, letterlijke hoogtepunt van deze tocht, iedere keer vanuit een ander licht en zicht bekeken. Waar we begonnen in de bossen zagen we het landschap langzaam veranderen naar struiken, gras, steen, en uiteindelijk slechts sneeuw.
In die dagen teerde mijn lichaam slechts op just-add-water-pasta's, snickers, marsen, balisto's, en zo nu en dan een cup a soup. Slapen met een puntig stuk steen onder je ongewassen oksel. Haren die, na een week niet wassen, stoer rechtop blijven staan. Stijve knieen door belasting van het afdalen met een tas van +20 kilo. Maar: dit alles samen met een fantastisch gezelschap. Met veel plezier en gezelligheid en vastberadenheid om met zijn allen ons doel te bereiken.
Dus, het stuk steen werd weggehaald en de oksels gedeodoreerd. De haren samengebonden onder een doek en de knieen gebalsamtijgerd tot we zelf mentholdampen begonnen uit te ademen. En we gingen ervoor! Nu, weer thuis in mijn mooie nieuwe kamer, kom ik eindelijk tot rust. Ik slaap een gat in de dag en bekijk de foto's. En bekijk de foto's. En bekijk de foto's. Met in mijn gedachten de wetenschap dat ik de hoogste berg van West-Europa heb beklommen. Als de verbazing eraf is, ga ik het misschien zelf daarna echt geloven....

Perplex

Aan alle mensen die hebben geduimd: Lieve L., Pap, Mam, Denies, Pam, Marsha, Ellen en Bas: Bedankt! Jullie, en naturlijk alle andere mensen die ik nog niet gesproken heb, zijn van harte welkom op mijn Housewarming! Want...Ik ga verhuizen!!! (en ik kan zelf nog amper geloven...)

Dream state of mind

Gisteren kon ik kennismaken met een milde vorm van het Stendhal syndroom. Voor de duidelijkheid: Het Stendhal-syndroom is een psychische aandoening die optreedt als iemand volledig overrompeld wordt door de schoonheid van kunst. Lichamelijke verschijnselen zijn een versnelde hartslag, duizeligheid, verwarring en flauwvallen. In ernstige gevallen treden soms zelfs vormen van manie, hallucinaties of andere psychotische verschijnselen op.
Wellicht een tikkeltje overdreven, maar, kunst it was. Vijfenvijftig vierkante meter, 4 meter hoge plafonds met ornamenten, een oude schouw met houtblokken, een eigen ruime keuken in een serre met glas en lood en met wasmachineaansluiting en als klap op de vuurpijl ook nog een mini-tuintje. Voor mij was het iets teveel 'met'. Bijna zag ik de enorme kroonluchter aan het plafond over het hoofd. Murw geslagen probeerde ik mijn enthousiasme over te brengen op de mensen die mij uit alle kandidaten moesten gaan kiezen. Als ik rijk was geweest, had ik de hele bende om(of op)gekocht.
Ik zou er bijna religieus van worden als iemand me op dat moment zou vertellen dat veel bidden mij wellicht zou kunnen helpen deze droomkamer te bemachtigen. In plaats daarvan, brandde ik stiekem een kaarsje. What else can you do? Morgen komt Het Verlossende Telefoontje. Tegen die tijd heb ik geen nagels meer over en zijn al mijn Oreo's op. Zinloos probeer ik met terugwerkende kracht telepatisch aan de bewoners duidelijk te maken dat Ik de ideale nieuwe huisgenoot ben. Wie weet, vangen ze het op...

Zweet, zweter, zweetst

Voor het eerst van mijn leven in een alles behalve ontspannen lichamelijke staat liggen zweten op een bloedhete houten bank. Temperatuur: 57 graden Celcius. Gevoelstemperatuur: eerst heet, daarna heter, en, na plusminus een kwartier: jankheet. Althans, een aantal jaren geleden tijdens mijn volhardende pogingen sauna's te leren waarderen lag ik na amper vijf minuten al met mijn hoofd tussen mijn knieen. Ik kon me niet voorstellen dat ik het jankheet-stadium ooit eens zou passeren.

Doch, men wordt volwassen. En gisteren kon ik met trots zeggen dat ik niet alleen het jankheet-gevoel achter mij kon laten, maar het hele gebeuren ook nog in lome ontspanning over me heen kon laten komen. En niet alleen bij 57 graden, maar zelfs bij 90 graden hield ik het hoofd spreekwoordelijk gezien koel. Over de letterlijke koelheid kan ik kort zijn: mijn vriendin en ik hadden alleen al op ons zweet een Turks Stoombad draaiende kunnen houden. Ik wist tot gisteren niet dat ik ook uit mijn knieholtes kon zweten.
Het enige minpuntje aan de sauna: het is er grafstil. Boven de deuren hangen bordjes met: 'Stilte versterkt de ontspanning' (says who?) en kort maar krachtig: 'Stilteruimte'. Ik bevond mijzelf na een paar uur sauna en een -tegen verwachting in- ietwat ongezonde maaltijd in bijzonder melige staat. Samen met mijn vriendin deden we, al liggend op een stenen relaxbank, in mime lachwekkende dansjes op de foute jaren '70 hits die dienst moesten doen als relaxmuziek. En, als niemand keek maakten we snel een golvenzee van het zwembad. We voelden ons heel stout, maar, en dat is het belangrijkste: heel ontspannen. Stilte versterkt inderdaad de ontspanning. Er is namelijk niets lekkerder dan de stilte na een flinke dosis slappe lach.

Housequake@Bloemendaal

Dit zijn de voeten...

(die nog regelmatig van de vloer gingen)

En dit de koppen die erbij horen!

(die deze avond nog net een tintje bruiner werden)

Ladies, Housequake was supergezellig!

Zonnig

"Hee, je hebt je zonnebril nog op!"
Ga je naar het strand, kom je thuis met een semi-permanente zonnebril...