Later

Boeken a la old school

Een verjaardag in Alkmaar laat in de avond. Een werkdag terwijl het openbaar vervoer staakt. Het vervoeren van een kerstboom, willekeurig IKEA meubel of gewoon omdat het kan. Voor al dit soort gelegenheden moesten we altijd een auto lenen. Omdat een kerstboom niet in de tram past of omdat deze door een centimetertje sneeuw niet meer kan rijden.

Maar...dit is nu allemaal verleden tijd! Want zie hier: onze eigen rode scheurbak! Bouwjaar 1993, en na instructie van de vorige eigenaar ('Je weet toch wel hoe je koelvloeistof moet gebruiken he?') hebben we 'm trots naar huis gereden en grondig geschrobt. En dat was ook wel nodig, want de mos kwam uit de zijkant naar buiten groeien.

Mosloos en nog trotser hebben we vervolgens bij een wegrestaurant gegeten om het hele gebeuren te vieren. Gewoon, omdat het KAN!

Wild den Haag

We moesten er even op wachten, maar afgelopen weekend hadden we eindelijk een beetje het zonnetje in ons bol.  Gewapend met de fotocamera brachten we de flora en fauna van Clingendael een bezoekje, en zie hier het resultaat! Nog een paar weken voor we officieel gaan leren hoe deze foto's beter kunnen tijdens onze fotocursus, maar een combinatie van 'niet geschoten is altijd mis' en 'oefening baart kunst' bracht toch een paar leuke foto's op....

En....actie!

Het resultaat

Van een kale Kip...

Mooie pluizige Kip. Met haar zwierige haardos, warm in de koude winter...en warm in de hete zomer. Omdat we het wel zielig vonden, zo'n semi-permanent hangkleedje op de parketvloer, vonden we dat we dit jaar Kippies dikke haardos maar preventief eraf moesten laten scheren. Ik belde de dierenarts en vroeg hoe dat in z'n werk ging. 'Ja, we doen het als een leeuwtje, dus de manen, staart en poten laten we staan.' Nu was ik in de veronderstelling dat leeuwen kortharig zijn en niet KAAL. Toen Kip daarom haar eerste wankele net-uit-narcose-stappen zette toen ze uit het reismandje kwam kon ik niet meer ophouden met lachen. Een leeuw? Meer een poedel! Gelukkig rent onze Kip na een paar dagen weer moeiteloos en blij bevrijd door de kamer, zonder kilo's haar op de bank achter te laten.

Kip before

 

Twijfelachtige geplukte kip NA

Mr & Ms to be

Voor mijn neus bij het gemeentehuis ligt een vel met 4 hokjes om aan te kruisen hoe ik na ons huwelijk wil heten. En natuurlijk heb ik mijn pen al klaar.Het blijft gewoon Myrle! Maar dan wel met een andere naam van achter. Officiel ondergetrouwd is het aftellen nu begonnen. Jiehoe!

Fotomanie

Na wel drie hele lange dagen wachten kwam daar eindelijk DE doos met een schitterende camera uit mijn ouders tas tevoorschijn. En een cameratas. En een lensdoek. En een stof-schoonmaak-ding. Tot slot had mijn vader de avond ervoor ook al de camera compleet gebruiksklaar gemaakt. Hoe oud je ook bent, de ouderlijke zorg kent gelukkig geen leeftijdgrens; nu heb ik ook totaal geen moeite met de rol van blije-in-extase dochter.
En dus huppelde de hele family in blije extase mee voor een fotosessie onder begeleiding van de echte expert, dankbaar voor de rol van vriend- en moederlief als fotografeerobject. Met instructies als 'rennen, nee nu stilstaan, en nu rennen, nee langzamer' leerde ik in een notendop over diafragma's & sluitertijden bij bewegingsfoto's, isowaarden en tegenlicht. En zoals je kunt zien, wordt er heel goed bij vaders afgekeken...

Zo vader zo dochter!

De eerste fotoprobeersels

Hierbij een zeer kleine selectie van een middagje bos-, tomaat- en balkonfotografie. Voor een foto van de beginnende foto-hobbyiste -die vanaf nu waarschijnlijk heel weinig op foto's te zien is- klik hier! 

Van huis uit meegekregen

Als kind zijn je ouders je grootste voorbeeld. Ze zijn goed in alles en het enige wat je denkt is dat als jij net zo goed kunt knippen en plakken, je het later helemaal gaat maken. Gedurende je tienerjaren veranderd dat beeld en wil je alles behalve zoals je ouders worden. Ze hebben totaal geen smaak, snappen niet wat ECHT belangrijk is (ik bedoel, na 11 uur 's avonds wordt het ergens pas echt gezellig) en in plaats van je in fijn isolement op je kamer te laten zitten moet je tafel dekken.
?En dan, een aantal jaren later (en wijzer) begin je je ouwelui steeds beter te begrijpen. Ik houd niet van rommel, want thuis was het ook altijd netjes. Ik heb een zwak voor kaascroissantjes en duivenkater van de bakker. Maar niet alleen qua gewoontes, ook qua karakter heb ik meer van huis uit meegekregen dan ik vroeger ooit zou willen toegeven. En met name een eigenschap: mijn liefde voor elektronica. Ik geef mijn vader hier volledig de schuld van, want hij liet mij altijd enthousiast zien als hij iets nieuws had gekocht. Op mijn zesde zat ik al achter de computer geplakt, dus het is maar goed dat de iPhone net NA mijn kindertijd is ontwikkeld, anders had ik nu echt mooie jampotglazen gehad.
Er is echter een ding wat me, tot op de dag van gisteren niet zo heeft bezig gehouden, en dat is fotografie. Maar gisteren viel ineens mijn oog op een Mooie Foto. En ik dacht: waarom heb ik eigenlijk geen toestel om deze Mooie Foto's mee te maken? Terwijl mijn vader notabene vroeger fotograaf is geweest en dus per definitie een groot fan is van Mooie Foto's.
Gelukkig heb ik nog  een andere eigenschap waarin ik op mijn ouders (vader..) lijk: als ik iets wil hebben, wil ik het eigenlijk GISTEREN al in huis hebben. En dus is er, op volledig vertrouwen van paps, een echte spiegelreflexcamera aangeschaft - binnen een dag. Zo'n overduidelijk toeristengeval, waar ik vroeger mijn vader altijd om uitlachte. Maar tot ik de fijne kneepjes heb geleerd, houd ik het lachen maar voor me. Want eerst maar eens uitvinden of ik die Mooie Foto-skills ook van huis uit heb meegekregen....