BentOwl

Na wat online-inspiratie opgedaan te hebben wist ik van het weekend eindelijk hoe ik mijn bento eruit wilde laten zien. Na verscheidene rijstprutjes en fantasieloze groentenpakketjes (quote collega: 'Wat is dat? Ziet er niet zo heel aantrekkelijk uit..') besloot ik het erop te wagen eens een echt leuke bento te maken. In het weekend welteverstaan, want ik moest toch werken en mocht ik falen dan in ieder geval niet onder het oog van mijn collega's. Zo gezegd, zo gedaan. Met L.'s hulp hebben we er een (al zeg ik het zelf) behoorlijk schattig lunchpakketje uitgekregen. Toch dus jammer, dat mijn collega's er niet waren!

Ontspoord

Ik loop richting de trein op station Duivendrecht en zie direct dat het goed mis is. De trein is donker en er zijn welgeteld vijf mensen op het station, waaronder ik. Op m'n telefoon bekijk ik wat ik beter eerder had kunnen doen: alle treinstoringen van dat moment. Het zijn er twaalf, vrijwel allemaal op mijn traject. Ik probeer een creatieve reisroute te vinden zodat ik met zo min mogelijk vertraging toch thuis kom en spendeer een gereserveerd deel 'klaag-beltegoed' aan mijn moeder, die braaf met met mij meevloekt.

"Forensisme is het proces van het heen en weer reizen tussen de woongemeente en de werkgemeente. Een forens of pendelaar is een persoon die dit uitoefent."

Nou, met dat uitoefenen komt het in ieder geval wel goed. Gelukkig word ik bij thuiskomst altijd goed verzorgd en zeg nou zelf: met zo'n welkomstboodschap kun je moeilijk chagrijnig blijven!

Lunch from Japan

Gauw ren ik naar de overbuurman om mijn bezorgde pakketje op te halen. Dat Helemaal uit Japan komt. Het is namelijk iets dat niet zo makkelijk in Nederland te krijgen is, want het is namelijk een lunchbox. He?!
In Japan maken ze niet zomaar lunch, maar zij besteden hier heel veel aandacht aan en maken er schitterende pakketjes van: bento genaamd. Hiervoor zijn er speciale doosjes met verschillende laagjes en leuke bakjes en prikkers waarmee je je bento kunt versieren. Je kunt zelfs eitjes koken en die in een vormpje doen zodat je een ei van de vorm van een hart of ster mee kunt nemen. En wie wil dat nou niet?? Je moet het alleen wel de avond van tevoren klaarmaken, want anders kun je wel vergeten dat je op tijd op je werk komt...

En even ter illustratie wat het zou KUNNEN worden:

Kiplekker

Naast hangouderen, hangjongeren, nu ook hangpoezen..

Kippie!!! Wegwezen!

Klappies

Al sinds ik jong ben ging ik met opa en oma erheen, en nu lijkt het mijn eigen jaarlijkse traditie te worden: de Pasar Malam. Vroeger gaf ik niet zo om Indische snackjes -we hadden ze immers in overvloed- maar naarmate je ouder wordt en geen oma meer hebt die dagelijks in de keuken staat, worden snackjes je meer waard. Zo ook 'mijn' lemper, maiskoek, risolles en tjendol. En niet te vergeten, het allerbeste: Kue Lapis. Of je het nou lekker vindt of niet, het felroze of felgroene plakje maakt altijd iets in zijn toeschouwers los. Het is altijd een kwestie van tijd voor de eerste reactie komt: 'Wat is dat?' gevolgd door: 'Wat voor klappies?'. Een beetje hetzelfde als toen ik nog een klein Myrletje was en spekkoek meenam naar de kleuterklas. En net zoals toen, je mag kijken maar niet aankomen, want mijn snackjes delen kan ik nog steeds niet. Ik kan je wel precies vertellen waar je het kunt kopen: op de Pasar Malam Besar, Malieveld den Haag. Ga je mee?

A birds-eye view

Toen ik tien was, kreeg ik hem voor mijn verjaardag. Het was een enorm gevaarte, zwaar, en nu nog steeds kan ik het amper tillen. Laatst heb ik m'n ouders hem van zolder laten halen en nu stond hij al tijden hier in huis, wachtend om in gebruik genomen te worden.
Mijn naaimachine. Ik naaide vroeger altijd al de gekste dingen en was daar dan dagen zoet mee. 'Dat kan sneller', moeten mijn ouders gedacht hebben. Maar bij gebrek aan les (sorry mam) ging het apparaat met mij aan de haal en werd alles schots en scheef. Ik vond het maar moeilijk, zo'n ding. Maar nu staat hij hier. Ik heb hem laatst uitgebreid gepoetst en kwam een aantal bijzondere dingen tegen, waaronder een hele grote gloeilamp als verlichting (die dingen verkopen ze niet eens meer!) en de originele gebruiksaanwijzing, waaruit duidelijk blijkt dat het apparaat al enige tientallen jaren oud is. Bij de eerste run kwam er een ietwat verbrande lucht vanaf, maar toen de ergste stof eruit was bleek het een behoorlijk robuust geval.
En dus heb ik er van de week voor het eerst een kussen mee omgezoomd. Ietwat onwennig maar het ging, en nog recht ook. En het leuke: het was zo gepiept! Ik heb de smaak te pakken. Als een autist maakte ik in opperste concentratie in een paar uur het onderstaande kussen. En nu kan ik uitkijken naar een periode van broeken zomen en knuffels maken!
Wat een vooruitziende blik, die ouders...

Pin jij of pin ik?

Ruim twee weken blogstilte. Zelfs op mijn werk word ik door mijn collega aangesproken dat ik al 'een tijd' niks meer geschreven heb en in plaats daarvan alleen maar plaatjes op Facebook loop te posten. Maar ik kan er niks aan doen. Het zit hem in die plaatjes. Ik heb een plaatjesobsessie.
Het is allemaal de schuld van een andere collega die terloops aan mij vroeg of ik al 'pinde'. Ik keek haar even bedenkelijk aan, afvragend onder welke steen zij vandaan gekropen was. Bij haar nadere uitleg bleek dat niet zij, maar ik behoorlijk achterliep op de laatste mode. Laat Facebook, Hyves en Twitter maar achter je, want nu is er Pinterest. En het is ge-wel-dig. Iedere vrije minuut ga ik 'ff pinnen' om leuke plaatjes te zoeken. Want dat is alles wat het is. Op deze site kun je leuke plaatjes posten. Je kunt ze ook 'liken' of 'repinnen' en dan ordenen op verschillende 'boards'. Zo heb ik een board voor haakplaatjes, huisinspiratieplaatjes en en cartoons. Jaja. Ik heb ook al 2 'followers', mensen die mijn plaatjes graag bekijken. Natuurlijk is het een sport om zoveel leuke plaatjes te vinden dat je meer followers krijgt, maar als ik dat doe ben ik bang dat ik als volgende plaatje mijn ontslagbrief mag posten. Tot die tijd...pin ik lekker rustig door!
Heb je leuke plaatjes? Dan zie ik ze graag op Pinterest!