Pagina's

zondag 27 februari 2011

Aan de gang

Er wordt wat afgeklust hier de laatste tijd. Niet altijd omdat het zo leuk is, maar soms moet het gewoon gebeuren. En dan kun je maar beter van nood een deugd maken! Dus, toen de hele vloer eruit moest om de loden waterleiding naar meer gezondere maatstaven te vervangen, grepen wij onze kans! En nu is het ook zonder licht...licht!

Photo 2-1 Photo 3-1 Photo 2-2
Zwart vloertje eruit en wit vloertje erin!
Photo 4-1 Photo 5-1 Photo 1-2
Helaas moest er ook een boel gesloopt worden...en geverfd

Photo 1 Photo 4 Photo 5
Maar met een nieuw behangetje erop (thanks pap!!) is het onherkenbaar!

woensdag 23 februari 2011

Cheesy nibbles

Photo Wil je opstaan, kom je ineens je bed niet meer uit. Niet omdat het vroeg is, niet omdat je geen zin hebt maar gewoon: omdat je lijf het niet meer doet. Dit is geen quarterlife crisis toekomstvisie maar gebeurde mij gisteren toen ik naar de WC wilde gaan en bijna knockout vloog. Spit. Lumbago. Door je rug gaan. Voel je je dan ineens bejaard! Van de huisarts kreeg ik een topadvies: 'Rust houden EN bewegen'. Dus schuifelde ik door het huis, hopend dat 3 meter schuiven ook als beweging telt.
Maar ja, wat is daar nou aan? Beweging zonder doel? Volledig gedrogeerd bedacht ik daarom een Perfect Plan. Gewapend met het recept voor Cheesy Nibbles schuifelde ik naar de keuken. Bloem, schuifel. Boter, schuifel. Kaas, schuifel. Binnen 10 minuten zaten er 20 heerlijke bijna-kaaskoekjes in de oven. Maar ja, dan begint het pas echt. Zouden ze al klaar zijn? Schuifel. Misschien nu dan? Schuifel. Nog 5 minuutjes, schuifel. Met een bak vol heerlijke kaaskoekjes schuifel ik uiteindelijk een stuk soepeler weer terug naar de bank om te genieten van mijn warme beloning. Hier kan geen spierverslapper tegenop!

maandag 21 februari 2011

Chairity

Rennend naar het station om mijn trein te halen schoot er ineens iets wits in mijn ooghoek voorbij. De befaamde grofvuilhoop van de buren die ons al menig meubel heeft opgeleverd (doch, dit keer andere buren). Op de stoep stonden een paar oude stoelen, helemaal alleen, te wachten op een beetje klusliefde. En laat ik daar nou net van overlopen! Dan kun je ze niet laten staan, toch?
Dus met wat mannelijke hulp de gevaartes naar boven getild en inmiddels 1 stoel omgetoverd tot een retro-plaatje inclusief zelfgehaakt kussen. Blij!

  Photo 1-3 Photo 2-3 Photo 3-2 

maandag 13 december 2010

Bankzaken

De_bank_anno_nu 'Wegens administratieve redenen kon uw aanvraag niet worden voltooid', lees ik in de brief van de bank als reactie op mijn creditcardaanvraag. Of ik langs wil komen op mijn bankkantoor en daarvoor een duur 0900 nummer wil bellen. Ik wil beide niet want ik wil gewoon een creditcard, maar vol goede moed pak ik toch maar de telefoon. Een computerstem heet mij welkom en leidt mij door 100 keuzemenu's. Engels of Nederlands gesproken? Toets uw rekeningnummer in. Transacties beluisteren, overmaken van creditcard of bankpas? Ik blijf maar toetsen 'overig, overig, overig', want mijn ervaring heeft mij geleerd dat dit de grootste kans geeft tot het aan de telefoon krijgen van een medewerker. Tot ik ineens een computerstem hoor. 'Goedemiddag, waarmee kan ik u van dienst zijn?' Ik ben van verbazing even stil. Zij ook. 'Ik heb u niet gehoord', hoor ik daarna. Gehoord? denk ik bij mijzelf, dit zijn nullen en enen! Ik stamel vlug ' Ehhh ehh aanvraag creditcard!' waarna ik een pieptoon hoor. ' U wordt doorverbonden met afdeling Creditcardservice'.
Daar komt er een banktokkie bovenste klas aan de lijn. Ik leg uit wat er in de brief staat maar ze blijft volhardend vragen: ' Ja maar ehh om welke administratieve redenen gaat het dan mevrouw??' Nog een keer leg ik uit dat dat niet in de brief vermeld staat en dat ik daarom juist bel. ' Oh ja maarre als ik niet weet om wat voor iets het gaat ken ik het niet in orde maken he, het ken van alles zijn! Maarre...ik zie wel dat je in aanmerking komt voor een Young Professional pakket...'. Ik WIL geen Young Professional pakket, ik wil een CREDITCARD en zie mijn dure mobiele telefooncentjes langzaam wegtikken tijdens dit onbevredigende gesprek. Ik zucht. Blijkbaar is dit voor de mevrouw aan de andere kant van de lijn een teken, want ineens zegt ze: 'Nou ik weet het ook niet, ik verbind u wel door!' Ik hoor een klik en daarna is het stil. Doorverbinden? Ophangen zul je bedoelen! Gelukkig zit ik op mijn werk dus kan ik alleen maar een boze grimas trekken in plaats van de telefoon in tweeen breken. Opnieuw bel ik het dure 0900 nummer. Toets toets toets toets en daarna weer de computerstem. Dit keer ben ik voorbereid. ' Contactgegevens bankkantoor' zeg ik stellig, in de hoop eindelijk bij een meer administratieve tak terecht te komen. ' U wordt doorverbonden met een serivcemedewerker'. Dit klinkt beter. Er komt een aardige mevrouw aan de lijn en ik vertel haar dat ik graag een afspraak wil maken met mijn bankkantoor voor administratieve redenen. 'En welke administratieve redenen zijn dit dan mevrouw, dit kan natuurlijk van alles zijn!'
Ik bewaar mijn geduld. Blijkbaar zijn ze zelf niet bewust van de vaagheid van hun brieven. Na een goede tien minuten uitleg word ik doorverbonden met een bankkantoor dat EN vlakbij is EN op zaterdag open is. Het blijkt namelijk dat ik niet, net als vroeger, bij het bankkantoor bij mijn ouders in de buurt op bezoek moest, maar, dat ik gewoon bij ieder bankkantoor langs had kunnen komen. Het belletje was dus overbodig. Als ze dit soort informatie nou eens in de brief zouden zetten...
Als ik het gesprek bij de bank eenmaal achter de rug heb zeg ik tegen de medewerker dat ik graag nog een afspraak wil maken voor een ander gesprek. Bloedserieus kijkt hij mij aan en zegt:'Ja het is zaterdag, daarvoor kunt u het 0900 nummer beter bellen!' Drijfnat van de sneeuw zit ik tegenover hem, in het bankfilliaal waar de baliemedewerkers gewoon aan het werk zijn en waar ik de vorige keer naar doorverbonden ben.
De bank anno nu. Gewoon een beetje minder service, voor een boel meer geld.

woensdag 1 december 2010

IJskoud de lekkerste

Zonderstroom Ik word eigenlijk nooit wakker voor de wekker gaat. Wanneer ik dus wel wakker wordt kan dat twee dingen betekenen. Een: de wekker is niet afgegaan, of twee: ik ben door de wekker heen geslapen. Het laatste gebeurt eigenlijk hoogst zelden, dus toen ik gisterochtend wakker werd, wist ik wel hoe laat het was. Namelijk te laat. Voor een double-check pak ik mijn wekker. Ik druk op alle knopjes maar het schermpje blijft zwart. Wanneer ik de lamp probeer aan te doen hoor ik een 'klink' van het lichtknopje, maar blijft het akelig donker. 'Lieverd, we hebben ons verslapen en volgens mij is de stroom uitgevallen', mompel ik slaapdronken.
In het donker proberen we ons een weg te vinden door het huis en proberen we diverse lampen en apparaten, maar niks werkt. Bijna breek ik mijn nek over een hongerige poes.Waar is dat verdomde noodpakket als je het nodig hebt? denk ik bij mezelf. Ik doe mijn kaarsen aan maar deze zijn ook (!) elektronisch en bijna leeg. Ironisch. IJskoud inmiddels kom ik erachter dat mijn laptops vrijwel allemaal leeg zijn en professorisch probeer ik via mijn telefoon het storingsnummer op te zoeken. Les 1: zorg dat je dit nummer altijd in je telefoon hebt staan voor het geval dat, vooral als de website waarop dit soort nummers staan niet werken op je telefoon. Met hulp van buitenaf (vind maar eens iemand die half 7 in de ochtend te bereiken is) ein-de-lijk een monteur op pad gestuurd toen de buurman een tel later aanbelde, ik bedoel, aanklopte, want de bel deed het niet...
Om een lang verhaal kort te maken: over drie kwartier gingen ze de straat openbreken, want hij had ook geen stroom en het was waarschijnlijk kabelbreuk. Dat is het beste wat je kunt hebben op maandagochtend: 3 mannetjes over de vloer die naast de straat ook je muur openhakken om nieuwe kabels aan te leggen, terwijl jij in je meest elegante flanellen pyama door het huis bibbert. Afijn, na 18 uur zonder stroom en een puinhoop later flikkerden de lichten weer aan en was ik als een kind zo blij. Douchen, internet, kachel aan, tv kijken, het was ineens allemaal weer mogelijk. Ik voelde mij alsof ik 2 weken op de hei had gekampeerd.
Dankbaarheid: soms is er maar een paar uurtjes kou voor nodig.

zaterdag 20 november 2010

Het witte jassen effect

Bloed_afnemen-2 Als onderzoeker moet je flexibel zijn en overal voor open staan. Het credo is namelijk: als je toch lekker bezig bent, kun je je tijd maar beter zo goed mogelijk benutten. Dus toen het woord 'bloedprikken' viel slikte ik mijn zenuwen weg en schreef ik mij in voor een zogenaamde 'bloedprikcursus'. Daar wordt je dan in twee dagen helemaal klaargestoomd om eerst zonder en daarna met cerficaat met een naald in iemands arm te poeren, te hopen dat je een mooi bloedvat te pakken hebt en hop: weer extra data gecreeerd voor analyse.
Zenuwachtig vertrok ik naar mijn eerste cursusochtend, waar ik onder leiding van een aardige mevrouw na wat oefening alleen gelaten werd met een kunstarm met een hoeveelheid nepbloed analoog aan een halve polikliniek. Zo kun je dus wel even dooroefenen. Na deze oefensessie en een keer oefenen op een collega, werd mij medegedeeld dat ik de volgende ochtend op de prikpoli verwacht werd om een dagje mee te lopen, en dat ik daarvoor een witte jas aan moest.
Een witte jas. Een Echte Artsenjas. Die ik natuurlijk niet heb. En dus verscheen ik de ochtend erna met een witte labjas van een collega, maat 52, bij de prikpoli. Maar los van de maat, was de jas echt witter dan wit. En dat viel op. 'Mevrouw, waar kan ik de pinautomaat vinden?' 'Mevrouw, waar is de L-vleugel?' Mensen die je vragend aankijken. Ineens begreep ik waarom artsen altijd zo zelfverzekerd en rechtop rondlopen. Het is gewoon een vicieuze circel: als mensen je constant vragen stellen, wordt je vanzelf zeker van jezelf...waardoor je NOG vaker wordt aangesproken. Ik begreep meteen waarom artsen altijd zo snel lopen.
Na een dagje zelfverzekerd doen op de prikpoli en 15 venapuncties later liep ik weer door de gang terug met mijn 'prikdiploma'. Wederom vragende blikken. 'Mevrouw, hoe kan ik het beste naar de uitgang komen?' Eenmaal terug op de afdeling doe ik snel de witte jas weer uit en volledig anoniem wandel ik weer door de deur naar buiten. Heerlijk. Het witte-jassen effect: leuk voor even, maar duidelijk geen roeping gemist.

Voor de mensen die graag zouden willen weten waar mijn onderzoek precies over gaat, klik dan hier voor een interview met mijn begeleiders, gegeven voor het AMC Magazine.