Spaarvader

Geld. Het blijft altijd een issue. Soms is er genoeg, heel soms is er teveel, en vaak is er te weinig - in ieder geval als je student bent. Het afgelopen jaar heb ik ontdekt dat een buitenlandse stage zo goedkoop nog niet is. De luxe zalmsalades gingen de deur uit, evenals de lekkere snackies, om zoveel mogelijk geld over te houden voor de Glasgow-spaarrekening. En nu eindelijk is het gelukt! 'Er' is genoeg. Niet alleen genoeg voor de basics, maar ook voor een beetje sport en een beetje leuke dingen doen. En dat is onder andere te danken aan de witte envelop van mijn vader, die hij afgelopen zondag nonchalant tussen de eieren doorschoof. Ook hij had het afgelopen half jaar gespaard...
Een heerlijk gevoel om met een gerust hart op reis te kunnen gaan. En bovenal, het allermooiste cadeau dat ik mij maar kan wensen!

Home away from home

Iedere minuut mijn e-mail checken, berichtjes schrijven bij het leven, jezelf van de beste kant laten zien...het mocht allemaal niet baten. Je komt van alles tegen in een zoektocht naar een kamer in een land dat niet de jouwe is. Foto's die weken later nog niet verstuurd zijn, kamers die BIJNA van jou zijn, totdat er een local langskomt en hem voor je neus wegkaapt.....
Maar zoals met alles: er komt ook een moment dat je de wind weer in de rug hebt en dan kan het gelukkig ineens zo geregeld zijn! En toen dat moment voorbij was, had ik dit: een fijne ruime kamer in het centrum van Glasgow (zie blauwe tihingie op de kaart), slechts 25 minuten van mijn stage (het sterretje rechtsboven). Tweepersoonsbed, bureautje, tv, genoeg kasten: precies alles wat ik nodig heb! Over 3,5 week ga ik het al in het echt zien, hopen maar dat het inderdaad zo'n fijn plekje is als het doet vermoeden!

Jiji the Cat

Gebaseerd op de populaire Japanse serie 'Kiki's Delivery Service' (wat dat ook moge zijn) vond ik een ge-wel-dig patroontje voor een leuk huisgenootje voor K&K. Toen hij af was, voelde hij zich meteen thuis! Mrrraaaauw!

Haakdraak

 

Nu de winter weer nadert en om 6 uur 's avonds echt de avond weer invalt, zocht ik iets om de donkere uurtjes door te komen. En op internet vond ik De Perfect Hobby. Waar je vroeger gedwongen op de basisschool tijdens doemiddag zat te zwoegen, zijn oude handwerktechnieken van je oma weer helemaal hipperdepip. En dus ben ik begonnen met...haken! Met van de zolder gehaalde oude bolletjes katoen (want ik de winkel is het tegenwoordig zeer moeilijk te krijgen) oefende ik mijn eerste onwennige steken. En na deze oefening begon ik aan mijn eerste projectje. En hier is ie dan, vernoemd naar de katoenlevertante: Toeti de baby-draak!

Spoor (t)ik?

Vroeger deed iedereen dat wel eens, zonder erbij na te denken. Op de tegels lopen, maar niet op de randjes. Als een soort spel.  Denk aan het al bekende nummer van kinderen voor kinderen: Ik loop met een been op de stoep. En een been in de goot. En als ik dat niet doe. Dan ben ik morgen dood. Naarmate je ouder wordt verdwijnen dit soort gekke tics, gewoontes, rituelen. Zeggen ze. Nu las ik laatst deze discussie op internet. En voelde ik mij ineens heel betrapt. Want het feit dat ik mijn broodjes altijd tot op het randje wil beleggen omdat ik het anders niet lekker vind, is dus blijkbaar iets dat niet iedereen heeft. Het is een trekje waar ik blijkbaar niks aan kan doen.
Is het gek op je M&M's op kleur gesorteerd op te eten? Om alleen oude kaas over de pasta te eten en extra belegen kaas op brood -maar dan wel warm brood of krentenbrood want op wit brood smaakt het mij weer niet.  Ik schud ALTIJD het pak voordat ik wat te drinken inschenk, ook al is het melk en wordt het er alleen maar een schuimende bedoening van.Ik lach om mensen die bijgelovig zijn en die patroontjes tellen, maar zelf kan ik er absoluut niet tegen als er meer dan drie jassen aan de kapstok hangen, want dan wordt het 'rommelig'. Zo krijg ik ook jeuk van openstaande kastdeuren. En ik mezelf maar wijsmaken dat dit alles nog enige functie heeft. Een Mars is ECHT veel lekkerder als je eerst de karamel opeet en dan de rest.
Soms denk ik: had ik maar een sport-tic, of een relax-neurose. Dat lijkt me wel wat. Ik moet NU relaxen, anders ben ik morgen dood. Kan nog een zekere vorm van waarheid inzitten ook.  Ach. Diegenen die hier het hardst om lachen doen dat waarschijnlijk uit herkenning. En dan ben ik wel benieuwd of er voor mij weer iets te lachen valt....

MSc's!

Al iets meer dan een week mogen we ons Masters of Science in de Clinical Psychology en Clinical Neuropsychology noemen. Met deze bul op zak zijn we klaar voor het werkende leven - althans, voor mij als over een jaartje mijn laatste stukje studie er ook op zit. In ieder geval zijn we allebei ontzettend blij met dit samen-stukje Leidse geschiedenis!

Koppie-koppie

TMS, oftewel Transcraniele Magnetische Stimulatie is een techniek die in Nederland nog volop in ontwikkeling is en waar ook in het buitenland super toffe onderzoeksshizzle mee gedaan wordt. Maar wat is het nou precies? Bij TMS stroomt eigenlijk een sterke elektrische stroom door een spoel van koperdraad (die twee donuts) die boven het hoofd wordt gehouden. Deze stroom genereert dan weer een magneetveld waardoor vervolgens neuronen worden geactiveerd of geinhibeerd.

Deze methode wordt gebruikt om meer te weten te komen over hoe het gebruikt kan worden bij de revalidatie bij hersenschade. En dat is precies wat ik in Glasgow ga doen! Ik ga daarom werken met patienten die na een beroerte lijden aan "neglect", een aandoening waarbij een patient bepaalde dingen in zijn gezichtsveld niet meer kan zien, terwijl de ogen nog goed werken. Een tekening van een neglect patient ziet er bijvoorbeeld zo uit:

Uiteraard gaat het niet gebeuren dat deze patienten als Bob Ross fabriekjes weer de deur uitgaan, maar in ieder geval gaat onderzocht worden of en hoe deze techniek gebruikt kan worden voor revalidatie. Daarnaast houd ik mij nog bezig met allerlei programmeerdingen, maak ik anatomische scans van het hoofd (MRI) en leer ik Neuronavigatie om ervoor te zorgen dat ik niet per ongeluk een verkeerd gebiedje in het hoofd aan of uit ga zetten. Wie durft?!