Toys from boys

Terug van de wc staat er ineens een pakketje op de tafel. Met een kaartje erbij, dat dit een aardigheidje is voor mij. Voorop de kaart staat een nijntje met een telefoon in zijn hand. Een tikkeltje nerveus open ik het pakketje en zie dan een icoontje van een appeltje..
En nu ben ik in het bezit van IPhone nummer 111 van Nederland en typ ik dit berichtje nog ietwat onwennig op mijn nieuwe touchpad. Mijn lief heeft er ruim 5 uur voor in de rij moeten staan. Hij vond, dat omdat ik vanaf september zoveel heen en weer moet pendelen tussen amsterdam en den haag, ik een goede en compacte gadget moest hebben voor het doornemen van collegeslides en mijn collectie films. En wow, daar zit ik dan. Met dit gave staaltje techniek. Uiteraard hebben we meteen getest of we ook op de Grote Markt konden internetten en ja: met de GPS functie de weg naar huis vinden maakt het toch allemaal net wat avontuurlijker...
Ik ben nog blijer dan een kind in de speelgoedwinkel met mijn nieuwe gadget. Lekker emailen en collegeslides doornemen in de trein terwijl ik geniet van een heerlijk muziekje. Vrouwen en electronica, I love it! BIJNA net zoveel als van mijn lieve stoute mannetje!   


Het bewijs: L. (en Olivier) in de lange rij voor de eerste 500 Iphones!

Sufgesmurfd

Ongeduldig sta ik in de rij bij de Albert Heijn. 'Twaalf euro veertig alstublieft', zegt de cassiere dan. Ik doe een imitatie van het tienjarig jochie voor mij en zet een beteuterd gezicht op. Theatraal roep ik 'Heeeee jeetje wat jammmerrrr, geen SMURF!' Het meisje achter de kassa is onder de indruk van mijn acteerprestaties en pakt er toch eentje. Het blijkt voor de derde keer brilsmurf te zijn. Ik ben oprecht boos op de cassiere, want het is allemaal haar schuld: nu moet ik weer 15 euro boodschappen opsparen voor de volgende ronde.
Ja, ik geef het toe! Ik SPAAR, net als half Nederland beneden de 12 jaar, Albert Heijn smurfen. Je weet wel, van die zeer lelijk gespoten plastic gevallen die al vaak in drie onderdeeltjes kapot het zakje uitkomen. Iedereen is er in de ban van en de 'Smurfruilmiddagen' op woensdagmiddag in de AH hier om de hoek en bij de uitgang staan brutale rotkinderen die vragen of ze ' soms uw smurf mogen hebben'. Mijne krijgen ze niet, uiteraard.
Mijn dressoir ziet er zoals je kunt zien aardig vol uit. Veertien (!) lui van het smurfenvolk zijn al compleet (mede dankzij de driftige verzamelhulp van schoonmama!) , maar wie o wie helpt mij van deze kwelling af? Kleine Hint: ik moet Grote Smurf nog....

Nieuwe huisgenoot

Voor alle hongerige mensen die de reclame van Sultana wel eens gezien hebben: say hello to Sully, mijn Sultana-knuffel look-a-like! Mijn nieuwe huisgenootje is net als ik gek op snackies, maar samen durven we de strijd best aan voor een gezondere leefstijl! Denk ik....

City zonder Pier loop

Na een paar maanden intensief (kuch) trainen was het gisteren dan eindelijk zover: de City Pier City loop in den Haag! Samen met L. ging ik daar de vijf kilometer lopen, die (evenals de tien kilometer) gewoon in de City bleef. En allemachtig, wat een mensen. Ik heb nog nooit zoveel Hagenezen zonder een mat bij elkaar gezien. Toch wel een tikje gespannen stond ik voor de dranghekken te wachten met om mij heen kinderen van amper 9 jaar en een hele horde 50 plussers. Over incompetent voelen gesproken.
Gelukkig (!) ging het allemaal wel zo soepel als gehoopt en hupste ik 36 minuten na het startschot met een rode kop gezamelijk met L. over de finish. Daar kreeg ik een mooiah medaillah en lekker veel sportdrank! Alsof het nog niet genoeg was ging L. daarna met Gerben en Olivier nog een keer lopen, maar dan voor de 10 kilometer. Lekker bezweet en ook een medaille rijker kwamen deze knappies nog even onvergetelijk op de foto!
Goed gedaan stoere mannen! En wie weet, loop ik volgend jaar aan jullie zijde!

Frozen t(h)reats

Opgewonden loop ik met twee nieuwe door-mams-gemaakte maaltijdjes naar boven. Omdat de vriezer in mijn koelkast het niet doet, maak ik sinds kort gebruik van de vriezer van mijn twee huisgenootjes in de keuken boven. Als ik het deurtje opendoe ziet de vriezer er anders uit. Leger...Ik kijk en speur naar mijn felle bakjes met teksten als 'Myrle macaroni feb. 2008', maar ze zijn spoorloos. Net als mijn aardappels en lekkere capucijnermix. Een beetje verongelijkt schuif ik mijn twee nieuwe bakjes op de lege plek en ga terug naar beneden.
Daar vertel ik met grote teleurstelling het nieuws. Mijn moeder is natuurlijk zeer aangedaan door deze rampzalige gebeurtenis en dat vraagt om een concrete oplossing, vindt mijn vader. Een eigen vriezer! Mijn vader weet zijn weg of het web best te vinden en dus is er nog geen tien minuten later een beauty van een vriezer voor mij uitgezocht. Waar ik had gerekend op een mini vrieskastje voor wat broodjes en wat vleesjes, krijg ik nu een tafelmodel vrieskast met drie grote vriesladen waar ik zowaar een compleet lijk in kan bewaren - ik bedoel ijsjes, beleg en pizza's. Woensdag komt ie en ik kan haast niet wachten! Dan nog vullen met Magnums, Hertog, Mars-ijsjes, twisters, Ben & Jerry's....

Sneak Biopeak

Voor de vierde dag op rij schuif ik achter mijn computer. Het is nog stil en donker op de afdeling. Expres begin ik een uur eerder, zodat ik voor mijn gevoel ook een uur eerder naar huis kan. Data invoeren, pakketten maken en die naar families opsturen, testdagen draaien: het is vanaf nu tot en met eind augustus mijn vaste weekritme. Mijn stage is begonnen.
Op de dagen dat ik niet bezig ben met administratieve rompslomp en/of het bedenken van een uniek en fantastisch scriptieonderwerp, werk ik in het ziekenhuis in utrecht. Daar test ik een- en tweeeiige tweelingen en hun oudere broer of zus. Van negen tot vijf val ik ze lastig met allerlei tests en MRI-scans. Er wordt DNA van ze verzameld en hele stapels vragenlijsten. Uiteindelijk komt daar dan hopelijk een mooi eindproduct van mij uit!
Om jullie mijn eigen mooie plekje te laten zien waar ik de meeste dagen van de week doorbreng (namelijk de afdeling biopsychologie aan de VU in Amsterdam) heb ik op een vroege morgen alles stiekem op de gevoelige plaat gelegd. Hier dus mijn weblog/hyves-bijwerk/surf/msn en in de toekomst vooral scriptiewerkplaats!

Ps: ik zou het geluid niet al te hard zetten...

Winterdrukte

Momenteel ligt mijn bed bezaaid met spullen. Helm, kleding, rugbescherming, tas, snowboard. Over twee dagen vertrek ik samen met L. naar Les Deux Alpes, waar ik een week lang in de sneeuw ga ploeteren om te leren snowboarden! Uiteraard hoort daar ook een gave outfit bij! Volgens mij ben ik een van de weinige mensen die de eerste keer gaat snowboarden met volledig EIGEN materiaal. Het board pronkte al een tijdje aan de muur, maar op een gegeven moment krijgen mensen toch door dat je het niet kunt...
Voor dit hele feest begon had ik het druk met andere studentenzaken, zoals op vakantie naar Belgie met mijn zestienkoppige schoonfamilie (zie foto van Fabienne, Taco, Regina en ik in de Belgische bossen). Ik mocht mij een week vermaken in ons huisje MET zwembad (!) en we bezochten Brugge en Gent.
En jarig zijn, natuurlijk. Nu is van dat laatste geen concrete foto, maar ik kan uit betrouwbare bron zeggen dat ik zeer verwend ben. Van L. kreeg ik deze mooie Les Deux Alpes reis, en van mijn lieve nichtje deze weer een enorme zak snoep! Verder puilde mijn dressoir uit van leuke spullen, zodat mijn kamer kon versieren, sushi kan maken, urenlang kan douchen met verschillende geurtjes en daarna een leuk setje aan kan trekken. Maar het mooiste is, dat ik er nu ook als ik ga sporten modieus uit kan zien! Van Olivier (de beste vriend van L.) kreeg ik namelijk een schitterend mooie hardloopbroek (voor de insiders: bijpassend bij mijn Nike Plus kit)! Hier kan natuurlijk geen kiekje van ontbreken....
Zoals de broer van L. zei: Hals- und Beinbruch, en tot na mijn bezoek aan de sneeuw!