Selemat Jalan!

Oftewel: Goodbye! Over 5 dagen en plusminus 12 uur stap ik met mijn strakgepakte tas het vliegtuig in. En dus kon ik niet wachten met het maken van een nieuw bannertje in thema. Zo kan iedereen goed zien dat ik op vakantie ben! Tijdens mijn reis kunnen jullie mijn verhalen uiteraard gewoon hier volgen, maar ook L. zal zijn best doen om onze hoogtepunten op literaire wijze weer te geven. Zijn site kun je hier vinden. Daar zullen ook voornamelijk al onze mooie kiekjes op geplaatst worden en staat een mooie globale routebeschrijving van onze rondreis. Maar eerst: mijn tas inpakken en nog een paar dagen wachten. Dan kan ik bepakt en bezakt voor de laatste keer  uitgebreid gedag schrijven....

Something fishy

Als er een hemel bestaat, dan ziet de mijne er zo uit. Veel verschillende soorten sushi van de Sushiman, met genoeg sojasaus en een goed filmpie. Tevens ook de ideale manier om te vieren dat je je bachelor gehaald hebt (which we did!), maar ook goed toepasbaar op alle kleine successen des levens als het aan mij ligt ('Het is mij vandaag WEER gelukt om op te staan! Laten we sushi bestellen!'). Genieten van de bovenste plank. I'm Lovin it!

McTaco

Rechtstreeks vanuit een drukke dag tuimelen we naar binnen. Even later zitten we als twee gezapige kindertjes aan tafel en luisteren aandachtig. Het is net schoolreisje, maar dan anders. 'Zo, en dan nu nog wat te drinken in de Happentas, lekker ijskoffietje voor onderweg, sapjes, snoepjes, wafeltjes met chocolade...'. L. trekt zijn wenkbrauw op. Een Watvoortas? Het is alsof we weken wegblijven. Misschien hebben ze zich in de datum vergist? Maar nee, de Tomtom staat toch echt zorgvuldig door paps ingesteld op Hamburg. Met een plaatje van de Mont Blanc erin. Aan de binnenkant van mijn ogen zie ik mijn vader zwoegend op Benelux kaarten en mijn moeder op zoek naar kwaliteit krentenbollen. En ik lach. Volgens mij hebben mijn ouders meer voorpret dan wij. En dat komt goed uit, want zelfs vergeten artikelen als sokken en tandenborstels worden zonder morren aangevuld.
In de auto krijgen we nog een uitgebreide instructie van alle verstopte financiele middelen zoals een geldkokertje vol kleingeld en benzinegeld verstopt achter de zonneklep. De Tomtom wordt ingesteld en onze reis kan beginnen. Zes uur later komen we uiteindelijk aan in Hamburg, waar we hartelijk worden begroet door Taco (broer van L.), die -door een vertraging van een uur aan onze zijde vanwege een snelwegafsluiting (!)- ons uiteindelijk om de schappelijke tijd van 00.30 mag ontvangen. Aangezien Taco zich de komende vier maanden wegens een stage een echte Hamburger mag wanen, komen wij een dagje langs om zijn tijdelijke woonstad te bewonderen (en te kijken of-ie wel genoeg worst eet, natuurlijk).
Dus dat doen we dan ook. Nogmaals met uitgebreide instructies (maar dan van Taco) bevinden we ons de volgende dag midden in het bruisende centrum van Hamburg met een nieuwe Happentas. Na een lange stadswandeling sluit Taco zich weer bij ons aan na een lange warme stage-dag en neemt ons mee naar een strandtent zonder strand. Maar niets is minder waar: who needs a beach als je al een lekker zonnetje en meer dan genoeg koele banana-kirsch drankjes hebt? Het eerste kleurtje zit dus al op mijn neus en het vakantiegevoel is aangewakkerd mede dankzij alle goede zorgen van Taco. En de Happentas, natuurlijk....

Voorpret

Mijn scriptie ingeleverd, mijn bachelor bijna-officieel afgerond! Maar waar de studie klaar is, begint het echte werk pas. Drukke weken, vlak voor vertrek. De bijna laatste spulletjes worden gekocht, een visum wordt aangevraagd. Niet vergeten te denken aan de kleine dingen. Krijgen mijn vissen wel eten, staan mijn planten niet droog? Heb ik nog genoeg hallucinatie-tabletten? Ik vergeet bijna dat mijn eigen maag knort.
Vol overgave is vandaag mijn tas voor de eerste keer 'geproefpakt'. Het levert een beetje zenuwen op want mijn 50 liter gaat duidelijk te klein zijn voor dat alles wat mee moet. Aan alles is gedacht om indien nodig, volledig zelfvoorzienend te zijn, wat zo'n beetje recht evenredig is aan pakvolume en dus aantal liters. En ja, natuurlijk moet mijn reistandenborstel, 4 (!) hoofddoeken, titanium bestek, snorkelset, dagboek, leesboeken en enorme EHBO kit ook mee.
Hoewel mijn paklijst nu al enorm is, is het best mogelijk dat ik iets vergeet. Dus, is er nog iets wat ik volgens jou niet mag missen tijdens mijn twee-maanden-Indonesie reis? Ik ben heel benieuwd! Ondertussen ga ik vast verder met inpakken...

Wie o wie?!

Hier is ie dan: mijn kant en klare oude nieuwe kast! Waar in tegenstelling tot de verwachting niet ik, maar paps heel hard aan geklust heeft. En deze week kwam ie 'm brengen. Overdekt met een zeiltje om de verrassing compleet te maken. En een verrassing was het zeker! Uiteraard ben ik ontzettend blij met dit schitterend staaltje kluswerk en zorgvuldig zijn er dan ook mooie handgreepjes en knoppen gekocht. Ik ben er helemaal verliefd op!
En nu zoek ik een slachtoffer. Want ik heb natuurlijk een hele mooie gave stoere witte kast...waar ik geen plek meer voor heb! En daar moet ik dus vanaf. Dus: kom je kastruimte tekort en/of gun je deze studente wat sponsoring? (Zet haar beste belspelstemmetje op) Doe een mooi bod en hij is van jou!

PS: Niet allemaal tegelijk...

Knoppenkast

Gisteren was het zover: mijn ouders kregen hun reeds zeer geliefde nieuwe kasten (zie hier). Nu wil het goede nieuws dat er voor mij ook een nieuw klusproject aan gaat komen! Ik krijg namelijk hun 15 jaar oude dressoir onder mijn hoede, die ik met veel liefde ga schuren en lakken en zo een tweede leven in ga blazen. Natuurlijk wordt er al druk gezocht naar accesoires want ik wil op ieder kastje een andere knop. Drie hele mooie porseleinen knoppen (uitgezocht door paps en mams) heb ik al! Ik kan niet wachten!

Vlaamse Griet

Sinds vorige week heb ik een nieuwe vriendin in de arm genomen. Ze heet Evy en ze komt uit Vlaanderen. En wij lopen samen hard. Dat wil zeggen: ik loop hard en Evy coacht. Zij houdt precies bij hoe lang ik loop en hoe lang ik nog moet en ze zorgt altijd perfect getimed voor passende muziek.
Hoewel ze er niks aan kan doen maakt ze mij regelmatig aan het lachen met haar stimulerende uitspraken. Zo wilde ze mij van de week 'ene proficiat wensen met uwe pressstasie' en vroeg ze vandaag 'of dat ik niet fier op mijne zelf ben dat het zo vlot gaat'. Ge moet de filet kappen als zij mals is, zenne. Nee sorry, dat laatste zei ze niet. Maar na twintig minuten Vlaams gekwetter maakt mijn fantasie nogal eens een talenloopje.
Hoe dan ook, ze heeft mij in vertrouwen beloofd dat ik na 27 lessen (3 lessen per week) moeiteloos 5 kilometer zou kunnen hardlopen. En natuurlijk heb ik vertrouwen in Evy haar kunde! Uiteraard zou ik Evy het liefste voor mijzelf houden, maar regelmatig geeft ze aan dat ze geen probleem vindt om ook andere mensen te helpen met hun hardlooptrauma's. Dus knoop je loopschoenen maar goed stevig vast (weer zo'n goede tip van Evy) en klik hier als je er klaar voor bent (je moet wel eventjes geduld hebben..)!