Superkip

Nog uitbuikend van een 'all-you-can-eat' sushi avond komen we thuis. Lampen aan, drankje pakken, op de bank ploffen met een poes erbij. Poes? Jullie hadden er toch twee? Op het moment dat ik mij realiseer dat ik Kip sinds onze binnenkomst nog niet gezien heb, roep ik haar. Normaal horen we een fractie later huppelende pootjes op het parket, maar nu blijft het stil. We staan op en roepen, kijken op geheime plekjes waar ze niet mag komen -en ook niet meer vandaan komt als je haar naam dan roept. Maar geen Kip. We zoeken en roepen door (de buren komen nog net niet met pakken kip aanzetten) maar dan dringt het tot ons door: ze is niet in huis!
Het enige raam dat altijd openstaat is die van de keuken, maar de vensterbank staat vol met basilicum. Ik bestudeer de plantjes als zijnde een forensisch specialist: er hangen geen haren aan. Toch steek ik mijn hoofd uit het keukenraam en kijk naar de tuin van de benedenburen. Het is donker en ik zie niks, maar dan hoor ik vanuit de huiskamer: ' Ze zit beneden!!'
Op onze sokken rennen we naar de benedenbuurman en stormen nog net het huis niet binnen. We weten beleefd uit te brengen: 'Onze poes in uw tuin' en de buurman mompelt: 'Ja, da ken best, ja...'. In de partytent vinden we vervolgens een bibberende Kip. Nadat ze bijna vier meter naar beneden was geflikkerd was ze bij de buren naar binnen gelopen en met niet al te zachte hand door de buurvrouw weer naar buiten gewerkt. En dat is wel wat anders dan de gebruikelijke prinsessenbehandeling van thuis. Ze heeft een schaafwond op haar bek en stevig vast nemen we onze avonturier weer mee naar boven. Na wat lieve woordjes en knuffels lijkt ze weer te kalmeren en zeggen we als een stel geschrokken ouders dat ze dat toch-echt-niet-meer-moet-doen! Maar voor het geval dat, laten we het raampje voortaan even dicht!

Klik hier voor onze bikkel

Opknappertje

Na een weekendje zwoegen en wat geld over de balk smijten is grootmoeders gevonden kastje een nieuw leven begonnen in onze hal, waar ook Jose Alejandro (onze wijlen Argentijse stier) in rust waakt over onze eigendommen. Lekker bezig!

 

Stofsport

Ga je naar de sportschool, blijf je hangen in de grofvuilhoop van de buren.
Bij een oud huis verderop (erfenisje?) zijn ze al weken bezig met allerlei oude spullen het huis uit te werken. Gisteren stond er weer een stapel en mijn oog viel meteen op een leuk kastje. Nu houd ik wel van een klusprojectje maar spullen weghalen uit de grofvuilhoop van een ander roept toch enige schaamte op. Zoekend naar de bijpassende laadjes van de kast kwam de buurman naar buiten. 'Zit er nog iets leuks tussen?' Wij wezen op het kastje en vroegen de meneer of hij wist waar de laadjes waren en of hij het erg vond als we even keken. 'Best, het zijn niet mijn spullen...'
Gemotiveerd door de buurman doken we de hoop in en systematisch werkten we alle zakken af. We vonden oude posters en kranten uit 1955, een tennisracket uit dezelfde periode en zeep, gemaakt in WEST Duitsland. Gaandeweg werd ik steeds enthousiaster en meer en meer schaamteloos. Helaas vonden we uiteindelijk maar 1 laadje, maar dat mocht de pret niet drukken. Het kastje moest mee. Stoffig en blij vertrokken we met onze sporttassen en antieke kastje weer naar huis. Op naar het volgend klusproject!

Goregasm

'Reload, reload!' roept L. opgewonden terwijl ik gespannen mijn pistool heen en weer schud. We halen de trekker over alsof het een lieve lust is, knipperen slechts 3 keer met onze ogen per 20 minuten en vermaken onze buren met ranzige zombiegeluiden gecombineerd met het gezellige 'RATATATATA' van onze vers-geupgrade automatic shotgun.
We hebben het voor elkaar om na 5 jaar eindelijk een stukje van de gamehall binnenshuis te brengen. Naast onze nummer 1 verslaving (airhockey) mochten we graag helemaal losgaan op een specifiek spel, met de nietsverhullende titel 'House of the dead'. Dit spel heeft maar 1 regel: zoveel mogelijk zombies neerknallen. Nadeel is echter dat het in zo'n gamehall best een prijzige aangelegenheid kan zijn omdat je deze game met zn tweeen speelt, en zie maar eens te weerstaan er nog een euri in te gooien als JIJ dood bent en je partner niet.
Maar dit is allemaal verleden tijd. Voor het eerst spelen we het ene na het andere level uit en worden we met de minuut competitiever. We maken wedstrijdjes voor de meeste treffers recht door het hoofd (= meeste punten) en bedenken allerlei strategieen om tot de allerhoogste puntencombo te komen: een Goregasm.

Ik kan het iedereen aanraden. Behalve misschien de omliggende buren....
Wie durft??

Jar of gold

De bel gaat. Wanneer ik open doe, staat daar de postbode met een pakketje. Beheerst neem ik het pakketje aan bedank hem. Rustig doe ik de deur dicht en dan ren ik naar de woonkamer. Ik slaak een vreugdekreetje en geef een ruk aan de verpakking. Op dit pakketje heb ik bijna drie weken gewacht! Onder mijn hand laat een scheur in het papier de verschillende kleuren al zien: felroze, blauw, groen, paars, geel. Een felrode dop met een wit lintje erom met opdruk:




Puur goud, gewonnen met een fotowedstrijd bij een van mijn favoriete winkels in Glasgow. Om nu, weer in Nederland, van te genieten.
Nieuwsgierig geworden? Klik hier om jezelf te kwellen, want ik deel niet!

Gorgeous Garden

 

Eindelijk is het zover. Na twee jaar hebben we 'een buiten'. De ruimte was er altijd al, maar tot dusver nog niet geschikt om lekker te gaan zitten. Maar nu, met mooie houtvlonders, bistrosetje en heel veel plantjes is onze buiten ineens een Buiten en kunnen we lekker Buiten zitten, eten, en een boekje lezen -terwijl we bij de benedenburen in de tuin kunnen gluren. En Gorge, onze nieuwe kleine huisgenoot, vindt de tuin ook helemaal geweldig. Laat die zomer maar komen (of eigenlijk, een paar graadjes minder graag)!

Naughty noodles

De afgelopen week stond in het teken van veel 'Goodbyes'. Goodbye voor mijn kickboksmaatje Chloe na vier maanden trouwe beuksessies, goodbye voor mijn bijna-naamgenootje en stagecollega Myrte (gevierd met het zelf maken van heerlijke sushi), en goodbye voor de rest van mijn collega's hier op de afdeling. Gisteren ging ik daarom met een aantal van hen eten bij noodlerestaurant Wagamama (vrij vertaalt: naughty child), gevolgd door een aantal gezellige drankjes in de stad. En kreeg ik daarbij ook nog eens een ontzettend super leuk en persoonlijk afscheidscadeau met Schots tintje!
Vanavond is mijn allerlaatste goodbye, toepasselijk samen met Luyken in de pub. En dan ben ik helemaal klaar voor de Schotse Hooglanden gevolgd door ons heerlijke eigen huisje. Aye!